ฟงแตน โรงละครโอเปราเอปิเคลส
ชาวฟงแตนผู้เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก ต่างตาแดงก่ำกันตั้งแต่ตอนที่เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยถ้อยคำอ่อนโยนและสร้างนาซึจิขึ้นมาแล้ว
พอถึงตอนที่เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่เริ่มสลายไป น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ชะตากรรมนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว”
“ทำไมท่านเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ถึงได้แสนดีและอ่อนโยนขนาดนี้ แต่สุดท้ายกลับต้องสละชีวิต แถมตัวตนของท่านยังถูกผู้คนลืมเลือนอีก”
“ไม่ใช่บอกว่าคนดีต้องได้ดีหรอกเหรอ? ทำไมถึง...”
“โลกนี้ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย”
“ยุติธรรมเหรอ?”
ขณะที่พูดกันอยู่ ไม่รู้ว่าอัจฉริยะคนไหนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าพรวด มองไปทางฟูรินะที่ตาแดงก่ำไม่ต่างกัน
“ท่านฟูรินะ ในฐานะเทพีแห่งความยุติธรรม ท่านคงไม่ปล่อยให้ชะตากรรมที่ไม่เป็นธรรมเช่นนี้เกิดขึ้นกับท่านเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่หรอกใช่ไหมครับ?”
“ท่านช่วยหาทาง ช่วยท่านเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่กับราชาแห่งหญ้าน้อยผู้เป็นที่รักได้ไหมครับ?”
เอ๊ะ?
ฟูรินะกำลังจะเช็ดหางตา แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไป ทั้งตัวมึนงงไปหมด
เธอได้ยินอะไรนะ?
พวกเขาจะให้เธอทำอะไร? ช่วยเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ ใครเป็นคนเสนอความคิดบ้า ๆ นั่นกัน กล้าดีจริง ๆ
เธอไปมีความสามารถขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
แต่ก่อนที่เธอจะได้ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
คนที่เหลือก็เหมือนกลายเป็นอัจฉริยะกันไปหมด ต่างมองฟูรินะด้วยความคาดหวัง