ผีอาถรรพ์: ร่างแยกของฉันกลายเป็นปีศาจโคมไฟในด่าน

ตอนที่ 1 หลี่เย่

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【กำลังบุกรุกด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณ……】

【คุณเกิดใหม่อีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็โชคร้ายที่กลายเป็นเปลวไฟสีฟ้าอ่อนรูปร่างคล้ายดวงวิญญาณ หรือก็คือสิ่งที่คนทั่วไปเรียกกันว่าไฟผี】

【ในฐานะสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอที่สุดในด่าน ครั้งนี้คุณไม่ได้บุ่มบ่ามหนีออกจากเนินศพกรรมที่เต็มไปด้วยหลุมฝังศพ จึงหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่ถูกแมวป่ากลืนกินตั้งแต่เริ่มเกม】

【คุณสังเกตการณ์อย่างใจเย็น แล้วพบว่ารอบตัวมีวิญญาณเร่ร่อนตัวเล็ก ๆ หลายดวงล่องลอยอยู่ พวกมันเหมือนกับคุณไม่มีผิด คุณพยายามส่งเสียงอ้อแอ้เพื่อสื่อสาร แต่กลับพบว่าพวกมันมีสติปัญญาต่ำ ดูเหมือนจะมีเพียงสัญชาตญาณในการกินเท่านั้น】

【บางทีอาจเป็นเพราะคุณเข้าใกล้เกินไป ระหว่างที่พยายามอยู่ครั้งหนึ่ง เปลวไฟบนตัวสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันตรงหน้าก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่คุณทันที ดูเหมือนจะเข้าใจผิดว่าคุณเป็นอาหาร】

【คุณตกใจจนใจหาย รีบหมุนตัวหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด แล้วสวนกลับไปโดยไม่รู้ตัวด้วยศอกกระแทกหมีสตรอว์เบอร์รี จนไฟผีที่พุ่งเข้ามาเซถอยไปมา】

【ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีพลังพอ ๆ กับคุณ ดวงตาของคุณพลันสว่างวาบ!】

……

【หลังจากต่อสู้กันอย่างดุเดือด คุณก็เป็นฝ่ายชนะ อีกฝ่ายถูกคุณกดทับไว้ใต้ร่างอย่างหนักจนหมดแรงขยับเขยื้อน แม้แต่สีของเปลวไฟบนตัวก็ยังหม่นลงไปมาก】

【ผู้แพ้ไม่ตอบสนองต่อความพยายามสื่อสารของคุณ เพียงขดตัวเป็นก้อน และเมื่อเวลาผ่านไป แสงของมันก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ดูเหมือนมันจะตายไปแล้ว】

【คุณมองไปรอบ ๆ ไฟผีของพวกเดียวกันไม่แยแสกับเรื่องนี้ ยังคงล่องลอยไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย คุณพลันเข้าใจขึ้นมา ดูท่าว่าคงมีเพียงคุณคนเดียวที่มีสติปัญญาในที่แห่งนี้】

【หลังจากอยู่บนลานโล่งแห่งนี้สักพัก คุณก็เริ่มรู้สึกเบื่อ จึงตัดสินใจออกไปเดินดูรอบ ๆ】

【เมื่อคิดว่ายังมีสัตว์ประหลาดที่เคยโจมตีคุณซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง คุณก็ลอยไปยังหมู่บ้านทางตะวันตกเฉียงใต้ตรงเชิงเขา】

【หน้าคฤหาสน์สไตล์ย้อนยุคหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้ริมถนน คุณพบโคมขาวสองใบแขวนอยู่ใต้ชายคา ส่วนกลอนคู่สองข้างประตูใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นสีขาว ดูเหมือนเพิ่งมีการจัดงานศพที่นี่เมื่อไม่นานมานี้】

【คุณจ้องโคมขาวสองใบนั้นอยู่นาน ไม่รู้ทำไม แต่คุณรู้สึกอยู่เสมอว่าโคมเหล่านี้มีแรงดึงดูดพิเศษบางอย่าง ทว่าก็ดูไม่เหมือนสิ่งที่กินได้สักเท่าไร】

【คุณไม่ได้เข้าไปใกล้โดยพลการ เพราะสัญชาตญาณบอกว่าคฤหาสน์หลังนี้อันตรายมาก ข้างในอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวิญญาณร้ายอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งมีระดับสูงกว่าคุณมาก】

【ขณะที่คุณกำลังลังเล ไม่กล้าเข้าใกล้โคมขาวสองใบนั้น ท้องฟ้าที่ไกลออกไปซึ่งเริ่มสว่างอยู่แล้วก็พลันปรากฏสีทองขึ้นมา】

【แสงแดดสีทองแทงทะลุหมอกยามเช้าในชนบท สาดลงมายังพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ราวกับคมดาบฟาดฟัน คุณรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาถึงระดับดวงวิญญาณ ก่อนจะสลายหายไป】

【การเดินทางครั้งนี้สิ้นสุดลง】

————

“เฮ้อ——”

เมื่อข้อความ 【การเดินทางสิ้นสุดลง】 ปรากฏขึ้น จิตสำนึกของหลี่เย่ก็กลับคืนมา

เขาลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วพบว่าตัวเองกลับมายังโลกปัจจุบันจริง ๆ ตื่นขึ้นมาในห้องเช่าส่วนตัวขนาดสิบสองตารางเมตร

เขาขยี้ใบหน้าตัวเองอย่างแรง ก่อนจะกวาดตามองไปรอบห้อง

เขาหยิบแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา เติมน้ำร้อนแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

แต่เมื่อนึกถึงประสบการณ์ทะลุมิติมายังโลกนี้ หลี่เย่ก็อดถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ได้ ความคิดเริ่มล่องลอยไปไกล

เดิมทีเขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยบนดาวฟ้าครามที่เรียนจบมาได้ไม่ถึงสองปี

งานที่ทำทั้งกดดันและเหนื่อยล้า พอไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เขาก็ลาออกทันทีโดยไม่รอรับเงินเดือน

หลังจากเที่ยวเล่นอย่างเต็มที่อยู่ครึ่งปี เมื่อเห็นเงินเก็บเหลืออยู่อีกไม่มาก เขาก็เริ่มกระวนกระวายและออกหางานอีกครั้ง

ใครจะคิดว่าตลาดแรงงานปีนี้จะซบเซาเป็นพิเศษ ช่วงว่างงานกว่าครึ่งปีนั้นราวกับประวัติอาชญากรรมอย่างไรอย่างนั้น

ประวัติการส่งใบสมัครบนแพลตฟอร์มหางานมีแต่สถานะส่งแล้ว หรือไม่ก็อ่านแล้วไม่ตอบ แม้แต่คำเชิญไปสัมภาษณ์สักครั้งก็ไม่มี

เขาเปลี่ยนแพลตฟอร์มไปหลายแห่งติด ๆ กัน ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

ในที่สุดหัวใจที่คอยแขวนอยู่ของเขาก็ตายสนิท เขาจ้องตาปลาอย่างคนหมดอาลัยตายอยากแล้วยอมแพ้ต่อการดิ้นรน

เขาคิดตามที่คนบนอินเทอร์เน็ตบอกว่า คนตกงานไม่ควรเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องเช่า ควรออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อผ่อนคลายบ้าง

หลี่เย่ฝืนเรียกความกระตือรือร้นขึ้นมา อาศัยวันที่ฟ้าโปร่ง แสงแดดสดใส ก้าวออกจากห้องไป

ผลคือมีรถบรรทุกดินพุ่งกระหึ่มเข้ามาตรงหน้า

เหลือไว้เพียงกองใบสมัครงานที่พิมพ์สี ซึ่งเขาพกติดตัวเป็นประจำและยังไม่ทันได้ส่งออกไป

กระดาษเหล่านั้นลอยสูงขึ้น ก่อนหมุนคว้างแล้วร่วงกระจายลงในแอ่งเลือดสีแดง

เรื่องที่น่าเสียดายอยู่เพียงอย่างเดียวคือ

เขายังไม่ทันโอนเงินเก็บกว่าสามหมื่นหยวนในบัญชีกลับไปให้พ่อแม่ที่บ้านเกิด ก็ถูกบังคับให้ทะลุมิติมาเสียก่อน

วันนี้เป็นวันที่สามนับตั้งแต่หลี่เย่ทะลุมิติมา

อีกสองวัน เขาก็ต้องเดินทางไปยังด่านอาถรรพ์แห่งนั้นด้วยร่างจริง

โลกนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

ตอนแรกที่เขาได้สัมผัสด่าน เขานึกว่าเป็นรูปแบบเดียวกับมิติหลักเทพในโลกก่อน

แต่หลังจากทำความเข้าใจ เขาถึงได้รู้ว่าที่นี่ไม่ได้ถูกตัดขาดจากโลกปัจจุบันโดยสิ้นเชิง

เขายังเข้าไปดูเว็บบอร์ดออนไลน์ได้ อีกทั้งยังมีข่าวสารและสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันส่งมาจากโลกภายนอก

แต่พื้นที่ที่เขาเคลื่อนไหวได้ถูกจำกัดอยู่แค่ภายในชุมชนที่อาคารอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ตั้งอยู่เท่านั้น

สิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันทุกอย่างถูกขนส่งมาจากภายนอกด้วยรถบรรทุกพิเศษ ส่วนผู้พักอาศัยในชุมชนไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอก

“ฟังดูคล้ายแนวหน้าที่ใช้ต่อต้านสิ่งอาถรรพ์เลยแฮะ ที่นี่ถูกปิดควบคุมไว้สินะ”

หลี่เย่ที่ทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองในเบื้องต้นคิดในใจเงียบ ๆ

เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย จึงคว้าสิ่งของอีกชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ข้างแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา

สิ่งนั้นก็คือต้นเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมมาถึงที่นี่ เขาจึงหยิบขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

มันคือซองจดหมายที่มีรูปแบบเป็นทางการ ผู้รับคือเขา แถบผนึกบนซองถูกฉีกออกไปนานแล้ว

ข้างในมีบัตรสีดำขลิบทองอยู่หนึ่งใบ บนบัตรเขียนตัวอักษรสามคำอย่างเรียบง่ายว่า ‘หมู่บ้านโขมงวิญญาณ’

ด้านหลังบัตรมีตัวนับถอยหลังที่หน้าตาคล้ายตัวจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์ ตัวเลขขยับเปลี่ยนอย่างผิดธรรมชาติ

มันแสดงเวลาที่เหลือก่อนด่านจะเปิดขึ้น

【39 ชั่วโมง 45 นาที 23 วินาที】

เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด ตัวเลขวินาทีบนหน้าจอก็นับถอยหลังลงอย่างต่อเนื่อง

เพราะได้รับบัตรที่เชื่อมโยงกับด่านอาถรรพ์ใบนี้ เจ้าของร่างเดิมจึงถูกบังคับให้แยกจากครอบครัว แล้วรีบเดินทางมาที่นี่อย่างเร่งด่วน

“หมู่บ้านโขมงวิญญาณ……”

หลี่เย่พึมพำในใจ ก่อนเปิดคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อกับเครือข่ายภายในเฉพาะของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้

เขาเข้าสู่เว็บไซต์ทางการของโลกภายในที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลด่านได้สำเร็จ จากนั้นก็พิมพ์คำค้นลงในช่องค้นหาแล้วกดปุ่ม Enter

ไม่นานนัก หน้าเว็บทีละหน้าก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

สิ่งแรกที่แสดงขึ้นมาคือภาพถ่ายแผนที่มุมสูงที่ถ่ายจากดาวเทียม

ในภาพมีบ้านหกหลังในสไตล์ชนบททางใต้ กระจัดกระจายอยู่ตรงเชิงเขา โดยมีถนนชนบทเส้นหนึ่งเชื่อมบ้านทุกหลังเข้าด้วยกัน

มองดูแล้วก็เหมือนเป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาที่มีผู้คนอาศัยอยู่เบาบาง ลึกเข้าไปในหุบเขาใหญ่

แต่หลี่เย่พินิจพิจารณาภาพถ่ายมุมสูงจากดาวเทียมอย่างละเอียด สีหน้ากลับค่อย ๆ แย่ลง

ตอนที่เขากลายเป็นไฟผี วิญญาณเร่ร่อนตัวเล็ก ๆ แล้วสำรวจด่านก่อนหน้านี้ ที่นั่นมีอาคารอยู่เจ็ดหลังชัด ๆ

คฤหาสน์สไตล์ย้อนยุคที่มีโคมขาวสองใบแขวนอยู่หน้าประตูหลังนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รวมอยู่ในแผนที่นี้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาคารที่เกินมา ซึ่งตกแต่งเป็นศาลาทำพิธีศพ อันเป็นรูปแบบที่มีข้อห้ามมากมายมาตั้งแต่โบราณ

เรียกได้ว่าแปะคำว่า ‘อาถรรพ์’ ไว้กลางหน้าผากอย่างชัดเจน

เมื่อคลิกเข้าไปในหน้าที่มีภาพถ่าย ข้อมูลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นบนเว็บไซต์ทีละรายการ

ด่านนี้เป็นประเภทเอาชีวิตรอด ภารกิจโดยทั่วไปคือเอาชีวิตรอดอยู่ภายในนั้นให้ได้สามถึงห้าวันเป็นอย่างน้อย

ช่วงกลางวันค่อนข้างปลอดภัย

หลังตกกลางคืน ระดับความอาถรรพ์ของหมู่บ้านโขมงวิญญาณจะทวีความรุนแรงขึ้น

ผู้เล่นหน้าใหม่ควรเลือกห้องพักในอาคารหกหลัง แล้วเข้าไปอาศัยอยู่ อย่าค้างคืนข้างนอก

สิ่งที่ต้องระวังคือ แผนที่หมู่บ้านโขมงวิญญาณในสถานที่จริงจะมีอาคารอยู่เจ็ดหลัง

รูปลักษณ์ของอาคารหลังที่เพิ่มเข้ามานั้นไม่แน่นอน

บางครั้งอาจเป็นห้องฝังศพ บางครั้งอาจเป็นตึกสูง หรือไม่ก็อาจเป็นที่ทำการไปรษณีย์สมัยใหม่ไปเลย

รูปแบบสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันอาจสัมพันธ์กับลักษณะของสิ่งประหลาดที่อยู่ภายใน

หลังจากเฝ้าสังเกตด่านมาหลายรอบ รวมทั้งรวบรวมข้อมูลจากผู้เล่นที่รอดชีวิตจำนวนมากหลังจบด่าน

ยืนยันได้ว่าอาคารหลังที่เจ็ดซึ่งเพิ่มเข้ามา เป็นที่อยู่ของบอสตัวสุดท้ายในด่าน ‘หมู่บ้านโขมงวิญญาณ’

หากไม่มีพลเมืองชั้นสามเป็นผู้นำทีม โปรดพิจารณาให้รอบคอบก่อนเข้าไป

หลังจากอ่านข้อมูลเหล่านี้บนเว็บไซต์ทางการอย่างคร่าว ๆ จบแล้ว

หลี่เย่ก็คิดขึ้นมาได้ ก่อนค้นหาคำว่า ‘ด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณ’ ในเว็บบอร์ดผู้เล่น

เขาตั้งใจจะดูว่ามีใครที่มาก่อนเขาเขียนคู่มือเอาไว้หรือไม่

ทันทีที่เข้าไปในหมวดเว็บบอร์ด เขาก็เห็นกระทู้ชื่อสะดุดตากระทู้หนึ่งถูกปักหมุดและคัดเลือกไว้บนสุดของหมวด

ด้านหลังชื่อกระทู้มีสัญลักษณ์เปลวไฟสีแดงเล็ก ๆ

ยอดเข้าชมทะลุหนึ่งหมื่นครั้งแล้ว และมีข้อความตอบกลับเรียงยาวหลายร้อยชั้น

《ผู้เล่นทั่วไปต้องอ่าน! พิกัดจุดเก็บทรัพยากรในด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณและข้อควรระวัง!!》

“สวัสดีทุกคน!! คู่มือฉบับนี้รายงานโดย ‘หญ้าแมว’

ด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณเป็นด่านสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ที่พบได้ทั่วไป จากการตรวจสอบฐานข้อมูลสถิติเทียนกง อัตราการตายของผู้เล่นโดยทั่วไปอยู่ที่ประมาณสามเปอร์เซ็นต์

ดังนั้นตราบใดที่ไม่หาเรื่องตายเอง ตั้งใจตามพลเมืองระดับสูงไป และเชื่อฟังการจัดการ เกาะขาพวกเขาไว้ให้แน่น

พวกเขาตั้งทีมลุย ส่วนเราคอยสนับสนุน โอกาสรอดชีวิตก็ยังมีอยู่มากทีเดียว”

ตอนเริ่มกระทู้ ผู้โพสต์ปลอบใจทุกคนด้วยมุมมองจากข้อมูลสถิติขนาดใหญ่เสียก่อน

จากนั้นเธอก็พลิกประเด็นทันที

“อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้เล่นทั่วไปอย่างเราที่ไม่มีเงินเก็บและไม่มีพื้นฐานด้านพลังเลยสักนิด

การที่รอดชีวิตในด่านนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรอดในด่านถัดไปด้วย

เราควรยกระดับเป้าหมายให้สูงกว่าการ ‘มีชีวิตรอด’ เพียงอย่างเดียว

อาศัยข้อได้เปรียบจากด่านผู้เล่นหน้าใหม่ที่มีความปลอดภัยสูง แล้วกอบโกยทรัพยากรในด่านให้ได้มากที่สุด

เพื่อเพิ่มเงินทุนตั้งต้นให้ตัวเองและใช้เป็นทุนสำหรับการพัฒนา”

“ในด่านหมู่บ้านโขมงวิญญาณ นอกจากอาคารพักอาศัยทั่วไปแล้ว ยังมีอาคารเล็ก ๆ สูงสองชั้นที่มีลักษณะเป็นหอเก่าทรุดโทรมอยู่หลังหนึ่ง

ข้างในจะมีรูปปั้นเทพเจ้าแห่งแผ่นดินประดิษฐานอยู่แน่นอน รูปปั้นองค์นี้สามารถมอบโอกาสให้เปลี่ยนไปสู่อาชีพเหนือธรรมชาติพิเศษได้

แต่สิ่งนั้นมีมูลค่าสูงลิบลิ่ว แถมยังมีวิญญาณร้ายระดับอันตรายสูงเฝ้าอยู่

ปกติแล้วจึงเป็นเป้าหมายของพลเมืองระดับสูง

ผู้เล่นทั่วไปอย่างเราไม่จำเป็นต้องแย่งชิง ต่อให้ไปแย่งก็คงสู้เขาไม่ได้ แถมยังอันตรายอีกด้วย

ทรัพยากรที่เหมาะกับผู้เล่นทั่วไปอย่างเรา และพอจะเก็บตกได้ มีเพียงสองชนิดเท่านั้น

ไฟผีและกระดูกหยกขาว

ทั้งสองอย่างกระจุกตัวอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้าน

บริเวณนั้นมีหลุมศพเรียงราย กระดูกแตกกระจายเกลื่อนพื้น

ดูเหมือนจะเป็นเนินศพกรรมในอดีต ดังนั้นต่อจากนี้ฉันจะใช้คำว่า ‘เนินศพกรรม’ เรียกแทนบริเวณนั้น

ทุกคืนจะมีไฟผีจำนวนมากล่องลอยอยู่แถวเนินศพกรรมนั้น

ผู้เล่นหน้าใหม่ที่เตรียมตัวมาพร้อมสามารถนำถุงบรรจุพลังหยินเข้าด่านไปด้วย จากนั้นก็รีบจับไฟผีใส่ถุงให้ได้สักสองสามดวงตอนฟ้ามืด

สหพันธ์รับซื้อไฟผีในราคาเหรียญดาวสิบเหรียญต่อหนึ่งดวง

นอกจากนี้ ผู้เล่นหน้าใหม่ที่เข้าด่านต้องพกพลองลวงโหย่งไปด้วยหนึ่งอัน!!!

จำให้ขึ้นใจ!!!

เนินศพกรรมแห่งนั้นคงมีมานานแล้ว ศพที่ฝังอยู่ข้างใต้เน่าเปื่อยจนเหลือแต่กระดูก

ล้วนเป็นพวกยาจกที่ยากจนไม่ต่างจากเรา ไม่ได้มีทรัพย์สินติดตัวอะไร

แต่หลังจากกระดูกพวกนั้นดูดซับพลังหยินเข้าไปมากพอ บางชิ้นก็จะกลายเป็นกระดูกหยกขาว

ของสิ่งนี้ใช้สำหรับเปลี่ยนอาชีพในภายหลังได้

พลเมืองระดับสูงมีวิชาสืบทอดของตัวเองอยู่แล้ว จึงไม่เห็นค่าของสิ่งนี้

แต่สำหรับผู้เล่นสายฟรีอย่างเรา มันคือเงินก้อนแรกที่จะช่วยให้อาชีพในอนาคตเติบโตได้อย่างก้าวกระโดด

ทั้งหมดนี้คือโอกาสที่ผู้เล่นทั่วไปอย่างเราจะคว้าไว้ได้ในด่านสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่”

ใต้กระทู้มีภาพสี่ภาพเรียงอย่างเป็นระเบียบแนบไว้

ถุงบรรจุพลังหยิน 1 ใบ; พลองลวงโหย่ง 1 อัน; ไฟผี 1 ดวง; กระดูกหยกขาว 1 ชิ้น;

หลี่เย่กวาดตามองขึ้นไป นอกจากสิ่งของสองอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปแล้ว

ไฟผีนั้นเหมือนกับที่เขาเห็นในด่านไม่มีผิด

ส่วนกระดูกหยกขาว เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนี้จึงตั้งใจพิจารณามันอย่างละเอียด

กระดูกในภาพมีทั้งยาวและสั้น บ้างเป็นกระดูกขา บ้างเป็นกระดูกแขน

ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ กระดูกส่วนอื่น ๆ ของศพมีสีขาวอมเทาเหมือนถูกกาลเวลากัดกร่อนมานาน บนกระดูกยังมีจุดราขึ้นประปราย

มีเพียงกระดูกหยกขาวเท่านั้นที่ใสกระจ่างราวกับหยกขาวมันแพะ

ในด่านเขายังไม่เคยเห็นของสิ่งนี้

แต่พอคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล

ตอนที่เขาเป็นไฟผี เขาก็ลอยอยู่เหนือเนินศพกรรม

เขาไม่ได้ลงไปใต้ดิน แหวกฝาโลง แล้วลากศพออกมาดูสักหน่อยว่ากระดูกเปลี่ยนสภาพไปแล้วหรือยัง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป