“ทำอะไรน่ะ? เธอจะทำอะไร?” เหวินเพ่ยเจินหวาดกลัวจนหน้าซีด
ซูเถาพูดว่า “จะพุ่งชนรั้วลวดหนามเอง หรือให้ฉันช่วย?”
เห็นน้ำเสียงของเธอไม่เหมือนแค่ขู่ เหวินเพ่ยเจินก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ “เธอ... เธอมีสิทธิ์อะไร?”
ซูเถายื่นมือไปทางกวนจื่อหนิง “ขอยืมปืนหน่อย”
กวนจื่อหนิงเลิกคิ้ว เปิดเสื้อคลุมแล้วชักปืนที่เหน็บเอวออกมาส่งให้เธอ
ซูเถาใช้ปืนไม่เป็น แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอเล็งปืนไปทางเหวินเพ่ยเจิน “ก็เพราะนี่ไง”
ใบหน้าเหวินเพ่ยเจินคล้ำเขียว “เธอคิดจะฆ่าคนที่นี่หรือไง?”
ซูเถาพูดว่า “ที่นี่คือเถาหยาง ไม่ใช่ตงหยาง ที่นี่ฉันเป็นคนตัดสินใจ ใครก็ยื่นมือเข้ามายุ่งไม่ได้ เข้าใจไหม?”
“ชนเข้าไป ถ้าเลือดไม่ออก หน้าไม่เป็นแผลก็ทำใหม่ ฉันจะนับถึงสาม ถ้าเธอไม่ชน ฉันยิงแน่”
กวนจื่อหนิงเริ่มไล่ผู้เช่าให้ออกห่าง “ทุกคนถอยไปไกล ๆ เดี๋ยวปืนลั่น ระวังเลือดจะกระเด็นเปื้อนตัว”
ทุกคนถอยหลังไปสามก้าว
เหวินเพ่ยเจินทั้งโกรธทั้งตกใจ “พวกเธอมันเลือดเย็นกันทั้งนั้น! อย่างน้อยเราก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน พวกเธอจะยืนดูฉันถูกทำแบบนี้เฉย ๆ จริงเหรอ? ถ้าซูเถาทำกับฉันแบบนี้ได้ สักวันก็ทำกับพวกเธอได้เหมือนกัน!”
แม่เฉียนทนไม่ไหวแล้ว “ถึงตอนนี้เธอยังคิดจะยุแยงให้คนแตกคอกันอีกเหรอ? มีแต่เธอนั่นแหละที่คิดฆ่าเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบ! ถ้าฉันเป็นจวงหว่าน แล้วเธอมาทำร้ายลูกฉันขนาดนี้ วันนี้เธอคงไม่ใช่แค่หัวแตกหน้าเป็นแผลหรอก ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง!”
ซูเถาพูดว่า “สาม”
“สอง”
เหวินเพ่ยเจินมองรั้วลวดหนามบนกำแพงสูง ใจสิ้นหวัง หลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรมแล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า