ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 40 ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

6 นาที· 1.5K คำ

อาจารย์เหมยยื่นแบบแปลนปึกหนึ่งให้ซูเถาอีกครั้ง

ซูเถาก้มดูอย่างละเอียด พบว่าเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น จะเชื่อมอพาร์ตเมนต์สองหลังเข้ากับโรงอาหารอย่างไร โดยทำจุดเชื่อมเป็นระเบียง เพื่อให้ทุกคนเดินจากอาคารพักอาศัยไปถึงโรงอาหารได้โดยตรง ช่วยลดระยะทางลงได้มาก

ซูเถามองแล้วรู้สึกตื่นเต้นจนใจเต้นแรง เอ่ยชมว่า

“ระเบียงนี่สวยจริง ๆ พอใกล้เข้าหน้าร้อน ทุกคนยังมาสังสรรค์กันบนระเบียงได้ด้วย”

อาจารย์เหมยหัวเราะเสียงดัง “ถ้ามีเงื่อนไขพร้อม เธอยังทำเตาสักสองสามเตาได้ด้วยนะ คนสมัยก่อนวันสิ้นโลกชอบไปตั้งแคมป์ จะก่อเตาย่างเนื้อกินกัน แล้วก็หาเครื่องเสียงมาสักเครื่อง กินไปฟังเพลงไป คุยกันไป ชีวิตแบบนั้น...”

เขาถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยแววรำลึก

ซูเถาอดจินตนาการตามคำพูดของเขาไม่ได้ ในใจก็ยิ่งเฝ้าฝันถึงภาพนั้น

“พอเธอสร้างทางเดินเชื่อมกับระเบียงเสร็จ ฉันจะวาดแบบรายละเอียดของสวนสาธารณะเล็ก ๆ ตรงพื้นที่ส่วนกลางให้”

ซูเถาตอบรับ “ได้เลยค่ะ”

“จริงสิ ฉันอยากใช้โควตาหนึ่งที่ แต่คนคนนี้ฉันยังหาไม่เจอ คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”

ซูเถาบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ คุณกำลังตามหาใครอยู่ บางทีฉันอาจช่วยได้”

เหมยหงอี้ยิ้มขื่น “เป็นเพื่อนเก่าของฉันเมื่อหลายปีก่อน ชื่ออู๋เจี้ยนอี้ ปีนี้น่าจะอายุ 72 แล้ว ก่อนวันสิ้นโลกเขาเป็นนักวิชาการด้านสถาปัตยกรรมที่เก่งมาก อีกทั้งยังเป็นนักวิชาการวิศวกรรมแห่งชาติ เคยเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัยสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ปีที่ 13 หลังวันสิ้นโลกฉันขาดการติดต่อกับเขา ครั้งสุดท้ายที่ได้ข่าว เขาอยู่ที่ฐานโส่วอัน”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป