อาจารย์เหมยยื่นแบบแปลนปึกหนึ่งให้ซูเถาอีกครั้ง
ซูเถาก้มดูอย่างละเอียด พบว่าเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น จะเชื่อมอพาร์ตเมนต์สองหลังเข้ากับโรงอาหารอย่างไร โดยทำจุดเชื่อมเป็นระเบียง เพื่อให้ทุกคนเดินจากอาคารพักอาศัยไปถึงโรงอาหารได้โดยตรง ช่วยลดระยะทางลงได้มาก
ซูเถามองแล้วรู้สึกตื่นเต้นจนใจเต้นแรง เอ่ยชมว่า
“ระเบียงนี่สวยจริง ๆ พอใกล้เข้าหน้าร้อน ทุกคนยังมาสังสรรค์กันบนระเบียงได้ด้วย”
อาจารย์เหมยหัวเราะเสียงดัง “ถ้ามีเงื่อนไขพร้อม เธอยังทำเตาสักสองสามเตาได้ด้วยนะ คนสมัยก่อนวันสิ้นโลกชอบไปตั้งแคมป์ จะก่อเตาย่างเนื้อกินกัน แล้วก็หาเครื่องเสียงมาสักเครื่อง กินไปฟังเพลงไป คุยกันไป ชีวิตแบบนั้น...”
เขาถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยแววรำลึก
ซูเถาอดจินตนาการตามคำพูดของเขาไม่ได้ ในใจก็ยิ่งเฝ้าฝันถึงภาพนั้น
“พอเธอสร้างทางเดินเชื่อมกับระเบียงเสร็จ ฉันจะวาดแบบรายละเอียดของสวนสาธารณะเล็ก ๆ ตรงพื้นที่ส่วนกลางให้”
ซูเถาตอบรับ “ได้เลยค่ะ”
“จริงสิ ฉันอยากใช้โควตาหนึ่งที่ แต่คนคนนี้ฉันยังหาไม่เจอ คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”
ซูเถาบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ คุณกำลังตามหาใครอยู่ บางทีฉันอาจช่วยได้”
เหมยหงอี้ยิ้มขื่น “เป็นเพื่อนเก่าของฉันเมื่อหลายปีก่อน ชื่ออู๋เจี้ยนอี้ ปีนี้น่าจะอายุ 72 แล้ว ก่อนวันสิ้นโลกเขาเป็นนักวิชาการด้านสถาปัตยกรรมที่เก่งมาก อีกทั้งยังเป็นนักวิชาการวิศวกรรมแห่งชาติ เคยเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัยสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ปีที่ 13 หลังวันสิ้นโลกฉันขาดการติดต่อกับเขา ครั้งสุดท้ายที่ได้ข่าว เขาอยู่ที่ฐานโส่วอัน”