หน้าสถานีตำรวจท้องที่ คุณปู่หมิ่นยามเฝ้าประตูถือแก้วเคลือบ นั่งยอง ๆ ดื่มชาอยู่บนธรณีประตู
หัวหน้าอู่ผลักประตูเข้ามา ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้า
“ไอ้หนุ่มที่ไปหาของทะเลเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง?”
เขาถาม
“คนไหนล่ะ?”
คุณปู่หมิ่นไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา
“ก็ไอ้หนุ่มคนนั้นไง”
“อ๋อ เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ปลาเล็กปลาน้อยในบ่อนะ”
คุณปู่จิบชาแล้วจุ๊บปาก
“คอยดูไปเถอะ”
หัวหน้าอู่อึ้งไปครู่หนึ่ง กำลังจะถามต่อ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากหัวถนนทางใต้
“ไห่จื่อ! เฉินไห่...”
“พ่อหนุ่ม! รอก่อนสิ!”
เฉินไห่ขี่จักรยานพุ่งมาจากอีกฟากถนน ตะกร้าปลาแห้งสองใบที่เบาะหลังเด้งไปมาตามแรงกระแทก
ด้านหลังเขามีคนตามกันมาเป็นพรวน
พวกคุณลุงคุณป้าถือคูปองธัญพืช คูปองผ้า และเงินสด วิ่งไปตะโกนไป
“อย่าดูแค่อายุยังน้อย ปลาแห้งของเขาดีจริง ๆ ฉันอยู่ห่างไปตั้งครึ่งถนนยังได้กลิ่นเลย”
ป้าร่างท้วมคนหนึ่งวิ่งพลางอธิบายให้คนข้าง ๆ ฟัง
“ฉันให้คูปองผ้าสามฉื่อ แลกกับของสองชั่ง!”
“ฉันให้เงินสด! เอาเงินให้เลยยังไม่ได้อีกเหรอ?”
“พ่อหนุ่ม แฟนฉันป่วยอยู่ อยากกินปลาแค่นี้แหละ!”
เฉินไห่จะกล้าหยุดได้ยังไง
ถ้าเขาหยุด ตะกร้าปลาแห้งสองใบนั้นคงถูกแย่งจนกระจุย
นี่มันซื้อปลาที่ไหนกัน นี่มันปล้นชัด ๆ เขาได้แต่ร้องโอดครวญอยู่ในใจ
เขาหักรถเลี้ยว พุ่งตรงไปยังประตูสถานีตำรวจ
คนด้านหลังยิ่งตามกระชั้น ใกล้จะล้อมทั้งคนทั้งรถของเขาไว้แล้ว
“หยุดให้หมด!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากหน้าประตู
ไม่รู้ว่าคุณปู่หมิ่นทิ้งแก้วชาไปตั้งแต่เมื่อไร เขาคว้าเหล็กท่อนหนึ่งที่พิงอยู่หลังประตู แล้วกระแทกลงกับพื้น
“ที่นี่สถานีตำรวจ ใครขยับเข้ามาอีกก้าว ตามฉันเข้าไปให้ปากคำข้างใน!”
คุณปู่เบิกตาข่มขู่
ฝูงชนหยุดกึกทันที
“คุณลุง พวกเราแค่จะซื้อสักชั่ง...”