เฉินไห่หักหัวเรือกลางทะเล ไม่ได้มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ ก่อนที่ใครจะเห็นเขา เขาก็ออกจากบริเวณนั้นไปแล้ว
มีไข่มุกน้ำลายมังกรช่วยให้ระยะการมองเห็นของเขากว้างและไกลกว่าคนทั่วไป ตอนที่เขาเริ่มมองเห็นคนอื่น อีกฝ่ายยังมองไม่เห็นเขา
เขาอาศัยกระแสน้ำขากลับ มุ่งหน้าไปทางอ่าวสือผู่
“ไข่มุกน้ำลายมังกรนี่ดีจริง ๆ ทำให้ฉันจับทิศทางกระแสน้ำได้อย่างแม่นยำ หลายครั้งไม่ต้องพายเรือเลย ประหยัดแรงไปได้เยอะ”
“ชาวประมงรุ่นเก่าบางคนใช้ชีวิตอยู่กลางทะเลมาทั้งชีวิต ก็จับทิศทางกระแสน้ำได้เหมือนกัน แต่พวกเขาทำได้แค่คาดเดาทิศทางคร่าว ๆ จากประสบการณ์”
“พวกเขามีโอกาสพลาดได้! แต่ฉันมีไข่มุกน้ำลายมังกร แค่สัมผัสก็รู้ทิศทางกระแสน้ำแล้ว ไม่มีทางพลาด”
เฉินไห่กลับเข้ามาในอ่าวอย่างเงียบ ๆ น้ำในอ่าวสงบกว่าทะเลด้านนอก แพประมงที่อยู่ไกลออกไปลอยอยู่บนคลื่น กระชังของบ้านเขาอยู่ตรงปลายสุดทางตะวันออก
เขาเทียบเรือเข้าหา ผูกเชือกพันหลักไม้สามรอบ แล้วเทของทะเลลงในกระชัง
ปลากะพงสิบกว่าตัว ปลารวมหลายชั่ง ปูอีกครึ่งเข่ง แล้วก็หอยทะเลอีกสองสามกำ ทั้งหมดเก็บมาได้ระหว่างทาง เขาโยนลงกระชังเลี้ยงไว้ก่อน
ของทะเลต้องยังสดถึงจะมีราคา!
น่าเสียดายที่ของเป็น ๆ ใส่ไว้ในมิติไข่มุกน้ำลายมังกรไม่ได้!
เขาคัดปลากะพงตัวใหญ่ออกมา 8 ตัว แต่ละตัวหนักอย่างน้อย 3–4 ชั่ง ท้องขาวนุ่มเห็นแล้วก็รู้ว่าอ้วนพี หางฟาดดังเพียะ ๆ
จากนั้นเขาหยิบปลารวมมาอีกจำนวนหนึ่งใส่กระสอบป่าน โรยเกลือเม็ดลงไปแล้วมัดปากกระสอบให้แน่น
“เฮ้อ ปลากระสอบนี้มีค่ามากกว่าเงินเดือนครึ่งเดือนของฉันอีก”
“เงินเดือนเป็นหลักประกันได้แค่ไม่ให้อดตาย ถ้าอยากรวยจริง ๆ จะหวังพึ่งเงินเดือนตายตัวไม่ได้ ดีที่ฉันได้ของวิเศษอย่างไข่มุกน้ำลายมังกรมา!”
เฉินไห่ยกกระสอบขึ้นชั่งน้ำหนักด้วยมือ
“พรุ่งนี้เอาไปส่งที่ที่ควรส่ง แล้วแลกเป็นเงิน!”
“พี่ใหญ่ต้องใช้เงินรักษาขา พี่สะใภ้ใหญ่ต้องใช้เงินบำรุงร่างกาย ย่าก็ต้องใช้เงินซื้อยา”