เฉินไห่พายเรือตามหลังหลินเหวินหลงไป จนถึงหลังแนวโขดหินที่อยู่ห่างออกไป 2 ลี้ แล้วหาที่ปลอดภัยจอดเรือ
ตำแหน่งนี้มีโขดหินบังอยู่ด้านหน้า คลื่นจึงอ้อมไปทางซ้ายและขวา
ไม่ต้องกลัวว่าเรือจะถูกพัดไป!
มองไปทางนั้น ใบเรือสีขาวของเรือตระกูลหลินเห็นได้ชัดเจน
เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มีไอน้ำทะเลกั้นไว้ พวกหลินเหวินหลงจึงมองไม่เห็น
เฉินไห่วางไม้พายพาดไว้ในเรือ แล้วหมอบลงพักผ่อนพร้อมดูละคร เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่โผล่พ้นขอบเรือ
“ฉันจะดูหลินเหวินหลงตายอยู่ตรงนี้แหละ!”
เขาพูดกับตัวเองในใจ
นับจากชาติที่แล้ว เขารอวันนี้มานานถึง 15 ปี
ชาติก่อน
เขาถูกหลินเหวินหลงหลอกจนต้องจากไปนานถึง 15 ปี
ตอนกลับมา พ่อตายอยู่ในฟาร์มแรงงาน แม่ถูกฝังไว้หลังเขา พี่ชายคนโตใช้ไม้เท้าค้ำเดินเก็บของเก่าที่ปากหมู่บ้าน ส่วนน้องสาวไม่มีแม้แต่ป้ายหลุมศพ
แต่หลินเหวินหลงกลับยังมีชีวิตสุขสบาย แถมยังยึดบ้านเก่าของตระกูลเฉินไปอยู่
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขากำไม้พายแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
หลินเหวินหลงจอดเรือไว้ด้านนอกแนวโขดหิน คนที่พามาด้วยพอมีฝีมืออยู่บ้าง ต่างทำตามวิธีของชาวประมงเก่าแก่
หลินเหวินหู่ยืนอยู่หัวเรือ ค่อย ๆ หย่อนอวนลงไป
อวนล้อมสามชั้นซ้อนกัน ที่ตีนอวนถ่วงด้วยลูกเหล็ก พอปล่อยลงไปก็เกิดเสียงซ่า ลูกเหล็กหนักอึ้งฉุดอวนจมลงสู่ก้นทะเล
เฉินไห่หลบอยู่หลังโขดหิน มองแล้วได้แต่ส่ายหน้า
“คนที่หลินเหวินหลงพามาล้วนเป็นชาวประมงเก่าแก่ จับปลาเป็น แถมมือไม้คล่องแคล่ว เตรียมตัวมาค่อนข้างพร้อมทีเดียว”
“แต่ที่นี่คือโขดหินหลงเหว่ย ไม่ใช่เขตน้ำตื้น วิธีแบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก”
“ใต้โขดหินหลงเหว่ยเป็นแอ่งน้ำลึก น้ำลึกตั้งสิบกว่าจั้ง เต็มไปด้วยโขดหินและซอกหินเรียงต่อกันเป็นแถบ”
“พอปลามุดเข้าไปในซอก ต่อให้ใช้อวนสามชั้น หรือแม้แต่ร้อยชั้นก็เปล่าประโยชน์”
อวนของหลินเหวินหลงยังหย่อนไม่หมด
เฉินไห่ก็ตัดสินชะตาพวกเขาไปแล้ว เว้นแต่แมวตาบอดจะบังเอิญเจอหนูตาย ไม่อย่างนั้นก็ต้องกลับบ้านมือเปล่าแน่นอน
หลินเหวินหลงลากถังเหล็กออกมาจากใต้พื้นเรือ แล้วหยิบห่อกระดาษน้ำมันออกมาหลายห่อ พอแกะออกก็เห็นก้อนสีดำ ๆ อยู่ข้างใน
ระเบิดดิน!
เฉินไห่จำได้ทันที เขาเห็นมันมาไม่ต่ำกว่าหลายร้อยครั้ง