ล้างตัวจนสะอาด กินจนอิ่มแล้ว
สภาพของฉลามดำดีขึ้นมาก
เฉินไห่พาฉลามดำขับเรือใบติดเครื่องยนต์กลับหมู่บ้านสือผู่ พอเรือเทียบท่า ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นเจ็ดแปดคนก็พากันเข้ามามุง
“โอ้ นี่เรือใบติดเครื่องยนต์เหรอ?”
“ของบ้านเฉินน่ะ เฉินไห่กลับมาแล้ว!”
เฉินไห่เอาเชือกผูกเรือคล้องกับหลักไม้ แล้วตบฉลามดำที่นอนหมอบอยู่บนดาดฟ้าเบา ๆ บอกให้มันอย่าเพิ่งขยับ
จากนั้นก็กระโดดขึ้นฝั่ง
คำพูดก่อนหน้านี้ไม่ได้ตะโกนเรียกเขา แต่เป็นผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ริมท่าเรือคุยกัน
พอได้ยินประโยคสุดท้าย เขาก็ชะลอฝีเท้าลง
“เฉินไห่…ไม่ใช่ไอ้หนุ่มบ้านหลินนั่นสักหน่อย”
คนหนึ่งเบ้ปากพูด
“พอได้ใบอนุญาตออกทะเลก็ลำพองจนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หิ้วปืนไปบุกโขดหินหลงเหว่ยคนเดียว”
“ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือไง?”
“ลูกพี่ลูกน้องสองคนที่ไปด้วยกันยังหนีกลับมาได้ ส่วนไอ้หนุ่มบ้านหลินหายไปแล้ว”
ชายคนนั้นลดเสียงลงเล็กน้อย
“ไม่ได้ยินข่าวหรือไง? หลินเหวินหลงก็กลับมาแล้ว!”
“กลับมาแล้วเหรอ? ยังไม่ตายอีก?”
“โดนฉลามกัดขาซ้ายขาด ตั้งแต่เหนือเข่าลงไปไม่เหลือแล้ว เหลือแค่ลมหายใจรวยริน ถูกส่งไปโรงพยาบาลอำเภอแล้วว่าจะรอดหรือไม่รอดก็ยังไม่รู้”
เฉินไห่รู้สึกแปลกใจและอดทอดถอนใจไม่ได้
“ตัวซวยนี่ตายยากจริง ๆ!”
“หลินเหวินหลงถูกลากลงไปใต้ทะเล แถวนั้นก็มีฉลาม ฉันนึกว่าเขาตายแน่แล้ว ไม่นึกว่าจะเสียแค่ขาซ้ายไปข้างเดียว”
“ก็ดีแล้ว เขายังมีชีวิตกลับมา ฉันจะได้แก้แค้นต่อ!”
เฉินไห่ไม่ได้ผิดหวัง ตรงกันข้าม เขาอยากให้หลินเหวินหลงตายอีกสักครั้ง ให้ตายหลาย ๆ ครั้งถึงจะชดใช้แค้นที่ตระกูลเฉินต้องล่มสลายในชาติก่อนได้
“หลินเต๋อกุ้ยรักลูกชายคนโตอย่างหลินเหวินหลงที่สุด พอหลินเหวินหลงพิการ เรื่องนี้ต้องโยนความผิดมาให้ฉันแน่”
“เขาต้องเอาคืนแน่!”
“หลินเต๋อกุ้ยไม่ใช่คนดี เรื่องเล็ก ๆ อย่างขโมยไก่ขโมยหมา หรือเรื่องใหญ่ ๆ อย่างอาศัยอำนาจรังแกคน แจ้งความใส่ร้าย ป้ายสี เขาทำได้หมด”
“ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ยังไม่มีเวลาจัดการเขา”
“หาเรื่องให้เขาทำสักหน่อย ให้ยุ่งจนหัวหมุน จะได้ไม่มีเวลามาจับตาดูฉัน พอดีฉันจะได้ใช้เวลาสองสามวันนี้จัดการเรื่องที่ต้องทำ”