เฉินไห่แตะพื้นด้วยปลายเท้าก่อน ไร้สุ้มเสียง
พอลงถึงพื้น เขาก็แนบตัวกับกำแพงทันที รอจนดวงตาชินกับความมืดแล้วจึงค่อย ๆ คลำทางเข้าไปในครัวของตระกูลหลิน
เตาไฟก่อด้วยดินอัด ขอบแท่นหินข้างเตามีคราบเขม่ามัน ๆ จับอยู่ชั้นหนึ่ง
เขาจำโอ่งน้ำใบใหญ่ตรงมุมห้องได้ ครั้งก่อนที่มาส่งปลา เขาเคยเหลือบมองจากหน้าประตู
ปากโอ่งสูงกว่าเอวเขาเสียอีก ตัวโอ่งดินเผาสีดำมีรอยร้าวเส้นหนึ่ง ใช้ลวดรัดไว้
เขาใช้มือทั้งสองข้างจับขอบโอ่ง ย่อเข่าลง กัดฟันออกแรง
ก้นโอ่งขยับออกไปครึ่งฉื่อ เผยให้เห็นแผ่นไม้ด้านล่าง
เขาปลดมีดสั้นจากเอว สอดเข้าไปในร่องแล้วงัดขึ้น
แผ่นไม้ส่งเสียงเอี๊ยด ก่อนจะยกเปิดออก
ข้างใต้เป็นช่องมืดสนิท กลิ่นอับชื้นปะทะขึ้นมา คลุกเคล้ากับกลิ่นรำข้าวและไอชื้น
“เหม็นอับจนแสบจมูก ไม่ได้เปิดมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?”
เฉินไห่จามออกมาครั้งหนึ่ง โชคดีที่ไม่มีใครในตระกูลหลินอยู่ ไม่อย่างนั้นแค่จามครั้งเดียวก็เปิดโปงเขาแล้ว
เขาหยิบไฟฉายออกมาส่องลงไปข้างล่าง
เมื่อไม่เห็นว่ามีอันตรายอะไร จึงปีนลงไปตามเนินดินด้านข้าง
พอเท้าแตะพื้น ศีรษะของเขาก็อยู่ห่างจากเพดานเพียงฟุตกว่า ๆ
แสงไฟฉายกวาดไปทั่ว แล้วเขาก็ชะงักงัน
ห้องใต้ดินเล็ก ๆ ขนาดเจ็ดถึงแปดตารางเมตร ผนังทั้งสี่ด้านมีเสาไม้และแผ่นไม้ค้ำยัน พื้นเต็มไปด้วยกระสอบอาหารกองเรียงกัน
มีทั้งข้าวสาร ข้าวโพด ด้านในสุดยังมีกองแป้งสาลีซ้อนกันอยู่สองแถว
ปากกระสอบทุกใบมัดด้วยเชือก บนตัวกระสอบมีตราพิมพ์อยู่
เขาจำได้ทันทีว่าเป็นตราของโกดังประจำอำเภอ
เขายื่นมือไปกดกระสอบใบบนสุด แน่นแข็งราวกับก้อนหิน
“อย่างน้อยก็สามถึงสี่พันจิน นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลินจะกักตุนอาหารไว้มากขนาดนี้!”
เฉินไห่นึกถึงปีก่อน หลังคลื่นขี้ปลาสีแดงผ่านไป ทะเลก็ว่างเปล่า หมู่บ้านเกิดภาวะขาดแคลนอาหาร ทางการส่งข้าวบรรเทาทุกข์มาให้ชุดหนึ่ง
แต่ข้าวชุดนั้นพอมาถึงปากหมู่บ้านก็หายวับไป
คำชี้แจงจากคณะกรรมการหมู่บ้านคือ เรือคว่ำกลางทาง ข้าวโดนน้ำจนขึ้นรา เลยต้องเททิ้งทั้งหมด
ฤดูหนาวปีนั้นมีคนอดตายในหมู่บ้าน
ยายบ้านตระกูลหยางทางตะวันตกของหมู่บ้านจากไปพร้อมกับกอดตะกร้าแกลบไว้ครึ่งใบ
“ไม่นึกเลยว่าข้าวบรรเทาทุกข์จะถูกตระกูลหลินซ่อนไว้!”