หลินเต๋อกุ้ยค่อย ๆ เงยเปลือกตาขึ้น มองเขาอย่างเย็นชา ก่อนส่งสัญญาณให้พูดต่อ
“บ้านเราก็มีเรือ พรุ่งนี้ผมจะออกทะเลเหมือนกัน”
หลินเหวินหลงกัดฟันพูด
“น้าผมทำงานอยู่ที่หน่วยงานประมง แค่ขอใบอนุญาตออกทะเลสักใบ จะไปยากอะไร?”
“เฉินไห่ยังจับปลาได้ แล้วทำไมผมจะจับไม่ได้?”
ภายในบ้านเงียบกริบลงทันที
นิ้วของหลินเต๋อกุ้ยเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
“แกรู้เรื่องทะเลหรือไง?”
“ผมไม่รู้ แต่เรียนได้”
“แล้วเคยพายเรือไหม?”
“ไม่เคย แต่ก็เรียนได้”
“เรียน?”
หลินเต๋อกุ้ยฟังแล้วหัวเราะเยาะออกมาทันที
“เรื่องในทะเลน่ะ แกคิดว่าจะเรียนแล้วเก่งได้ทันทีหรือไง?”
“ไอ้เฉินไห่นั่น ก่อนหน้านี้ก็แทบไม่เคยจับเรือประมงลำเล็กไม่ใช่หรือไง?”
“แกรู้ด้วยเหรอว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยจับ?”
หลินเต๋อกุ้ยจ้องลูกชายเขม็ง
“งั้นแกก็ควรคิดให้ดีว่า จู่ ๆ เขาเปลี่ยนไปได้ยังไง”
หลินเหวินหลงถูกถามจนเงียบสนิท
“ถ้าแกอยากไปจริง ๆ ก็ได้แค่แล่นวนอยู่แถวชายฝั่ง”
ท้ายที่สุดหลินเต๋อกุ้ยก็ไม่ได้ห้ามเด็ดขาด เผื่อหลินเหวินหลงจะเป็นเหมือนเฉินไห่ขึ้นมาล่ะ?
“ตอนไปก็เรียกลูกพี่ลูกน้องสองคนนั้นไปด้วย อย่างน้อยจะได้ช่วยกันเพิ่มความกล้า”
“เรือก็ยืมบ้านน้องสามไปใช้ ส่วนแห บ้านเรามีอยู่แล้ว”
“ได้แค่แถวชายฝั่ง ห้ามออกไปทะเลลึก ถ้าแกกล้าไปไกลกว่านั้น ฉันจะตีขาแกให้หัก!”
อย่างไรเสียก็เป็นลูกชายแท้ ๆ หลินเต๋อกุ้ยไม่มีทางปล่อยให้เขาไปตาย
หลินเหวินหลงก้มหน้า ตอบรับเสียงอู้อี้ แต่ความอัดอั้นในใจยังคงกดไม่ลง!
เมื่อก่อนเขากับเฉินไห่เป็นคนแบบเดียวกันแท้ ๆ
เหมือนกันตรงที่ถูกคนในหมู่บ้านชี้หน้าด่าทุกวัน
เหมือนกันตรงที่ผู้ใหญ่เรียกว่าพวกเสเพลไร้อนาคต
เหมือนกันตรงที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าร้านสหกรณ์ แล้วถูกป้า ๆ น้า ๆ ที่เดินผ่านกลอกตามอง
ตอนนั้นหลินเหวินหลงกลับไม่กลัวเลยสักนิด
ใครด่าเขาสักคำ เขาก็กล้าเอียงคอเถียงกลับทันที ใครผลักเขาสักที เขาก็กล้ายกมือสวนกลับเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว
จู่ ๆ เฉินไห่ก็กลายเป็นคนดังของทั้งหมู่บ้าน
ไม่ว่าเดินไปไหนก็มีคนพูดจาดี ๆ แล้วหลีกทางให้ บางคนถึงกับยื่นบุหรี่ให้เอง จากปลาเค็มพลิกตัวกลายเป็นของหอมที่ใคร ๆ ก็อยากได้!
แล้วตัวเขา หลินเหวินหลงล่ะ?