สองชั่วโมงต่อมา เฉินไห่ก็เรียบเรียงความคิดได้ลงตัว สรุปใจความสำคัญได้แค่ประโยคเดียว: กินของเขาแล้วก็พูดอะไรไม่ออก!
“ฉันจะเอาปลาตัวใหญ่ที่สุดไปให้กองใหญ่ หนักตั้ง 200 กว่าชั่ง มากพอให้คนทั้งหมู่บ้านกินกันได้หนึ่งมื้อ”
“พวกเขากินปลาแล้ว ก็จะได้ไม่คิดอะไรอีก!”
เขาพายเรืออยู่กลางทะเลมาครึ่งค่อนวัน ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนตะวันคล้อยลงทางตะวันตก
ในที่สุดเฉินไห่ก็มองเห็นท่าเรือน้ำขึ้น
บนท่าเรือมีคนอยู่หลายคน กำลังกัดกินเสบียงแห้งกันทีละคำ ข้าง ๆ ยังมีกองอวนวางอยู่ พวกเขาไม่ตากอวนก็ซ่อมแซมมัน
คนหนึ่งสายตาดี เห็นเฉินไห่ที่ยังไม่ทันเทียบท่า
“อ้าว ไห่จื่อกลับมาแล้วเหรอ คราวนี้จับปลาได้เยอะแค่ไหน?”
“ตานายมีไว้กินข้าวหรือไง ดูบนเรือเขาสิว่ามีอะไร?”
“โอ้โห แม่เจ้า!”
คนที่ถามว่าจับปลาได้เยอะแค่ไหนถึงกับทำเสบียงในมือหล่น
คนกลุ่มนั้นลุกพรวดขึ้นจากพื้น แล้ววิ่งหน้าตั้งไปที่ริมท่าเรือ
บนเรือแบนมีปลาเหมี่ยนวางเต็มอยู่ชั้นหนึ่ง ปลากะพงตัวใหญ่สีขาวเงินอีกสิบตัว
ปลาเหมี่ยนตัวใหญ่ถูกวางทับอยู่บนกองปลา ดวงตายังเป็นประกายสดใส แม้แต่ฝาปิดเหงือกก็ยังขยับเปิดปิดหอบหายใจอยู่
“ไห่จื่อ นี่นาย…ปลาเยอะขนาดนี้ ไปเอามาจากไหนกัน?”
“จะไปเอามาจากไหนได้ ก็จับมาจากทะเลไง” เฉินไห่คล้องเชือกเรือเข้ากับเสาไม้หนาอย่างไม่ใส่ใจ
“จับมาเหรอ?” ชายคนนั้นกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ปลาเต็มลำขนาดนี้ กินน้ำลึกเชียว คงหนักสัก 1,000 ชั่งได้มั้ง?”
“ก็คงประมาณนั้น!”
“1,000 ชั่งเลยเหรอ…”
ทุกคนเงียบกริบ
จากนั้นเสียงพูดคุยก็ดังอื้ออึงขึ้นมาทันที
“สามปีแล้ว เต็ม ๆ สามปี หมู่บ้านเราไม่เคยเห็นปลามากขนาดนี้มาก่อนเลย”
“ไม่กี่วันก่อนยังกินผักป่าต้มกับน้ำทะเลกันทุกวัน อยู่ในช่วงอดอยากแท้ ๆ นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง? ปลาพวกนี้หนักตั้ง 1,000 กว่าชั่งเชียวนะ”
“ถ้าเป็นของฉันก็คงดี”
หลายคนตาแดงก่ำด้วยความอยากได้
เฉินไห่นวดเอวแล้วปาดเหงื่อบนใบหน้า ในใจคิดว่าเป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด พวกเขาคงทนไม่ไหวแล้ว อาจจะมาแย่งปลากัน!
“ลุง ๆ ป้า ๆ ทุกคน” เขาจงใจขึ้นเสียง “ปลาเหมี่ยนตัวใหญ่ที่สุดนี่หนักราว 200 ชั่ง ฉันไม่คิดจะเอากลับบ้านแล้ว”