เฉินไห่กำลังจะขึ้นรถสามล้อ ยกขาขึ้นไปแล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกหัวหน้าอู่เรียกไว้จนเกือบเอวเคล็ด
“มีอะไรเหรอครับลุงอู่?”
“ฉันเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย”
หัวหน้าอู่ล้วงตั๋วปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่กระเป๋าเฉินไห่
เฉินไห่ก้มมองแล้วก็ตกใจทันที
ตั๋วบุหรี่เกรดเอ 2 ใบ ตั๋วสินค้าพิเศษ 1 ใบ แล้วก็ตั๋วจักรเย็บผ้าอีก 1 ใบ
“ลุงอู่ แบบนี้ไม่ได้นะครับ ของพวกนี้มีค่ามากเกินไป”
“บอกให้รับก็รับไปสิ”
“ผมรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ครับ...”
“ฉันบอกให้รับก็รับไป”
หัวหน้าอู่กดมือเขากลับลงไป
“นี่เป็นของที่ฉันกับคุณตาหมินช่วยซื้อไปให้ครอบครัวแก”
เฉินไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตั๋วจักรเย็บผ้าหายากมาก ต่อให้เป็นคนในเมืองก็ยังต่อคิวซื้อไม่ได้
ซื้อจักรเย็บผ้ามาไว้ที่บ้านก็ใช้ตัดเย็บเสื้อผ้าได้ แถมยังเอาไปขายทำเงินได้ด้วย
ของขวัญชุดนี้มีค่ามากกว่าปลาแห้งหนึ่งตะกร้าเสียอีก
“งั้นก็ขอบคุณลุงอู่มากครับ”
เขาไม่ปฏิเสธอีก พับตั๋วอย่างระมัดระวังแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน
“บุญคุณครั้งนี้ผมจะจำไว้ครับ”
“จะจำอะไรนักหนา”
หัวหน้าอู่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“เอาเข้าจริงฉันเองก็ได้ประโยชน์เหมือนกัน”
เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง
“ต่อไปแกยังต้องทำธุรกิจอาหารทะเลต่อไปนะ”
“ออกทะเลไปที ก็แบ่งผลประโยชน์ให้ฉันบ้าง”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ”
เฉินไห่ขึ้นรถสามล้อ แต่ในใจกระจ่างชัดดี
ยุคนี้เป็นปีที่เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ ถ้ามีปลาอยู่ในมือก็ย่อมมีทางทำมาหากิน
เขาปั่นรถไปพลาง คำนวณในใจไปพลาง
เอาปลาแห้งแลกตั๋ว เอาตั๋วแลกของ เอาของแลกน้ำใจ แล้วน้ำใจก็แลกเป็นช่องทางได้
นี่แหละคือการใช้สินค้าอาหารทะเลเปิดทางให้ตัวเอง และปลาก็คือบัตรผ่านที่ดีที่สุดของเขา!
เขาดีใจจนปั่นเร็วจี๋ ล้อรถบดผ่านแอ่งน้ำบนถนนเก่า กระเด็นเป็นละอองน้ำเล็ก ๆ
ตอนดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตก เฉินไห่ก็มาถึงหน้าโรงงานปลากระป๋อง
หลังป้อมยามของฝ่ายรักษาความปลอดภัย มีชายฉกรรจ์ 2 คนกำลังหลบแดดอยู่ใต้ร่มไม้ พอเห็นเขามาก็มีคนหนึ่งวางพัดใบลานแล้วโบกมือไล่
“มาทำอะไร?”
“ผมเอาปลามาส่งครับ”
“เอาปลามาส่งเหรอ?”
“หน้าประตูใหญ่ห้ามจอด ไป ๆ รีบอ้อมไปเข้าประตูหลัง”