ผู้อำนวยการเส้าล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก กางลงบนโต๊ะ แล้วใช้ดินสอเขียนข้อแรกลงไป: เงินเดือน! 18!
“มีเรื่องพื้นฐานบางอย่างที่นายต้องรู้ ไม่งั้นเดี๋ยวจะขายหน้าเอาได้”
“ปีแรกที่เป็นเด็กฝึกงานในโรงงาน เงินเดือนเดือนละ 18 หยวน แน่นอนว่าอาจมีเงินช่วยเหลืออะไรเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่คงไม่มากหรอก”
“นายอย่าไปหวังเงินช่วยเหลือเลย”
เฉินไห่พยักหน้า เงินเบี้ยเลี้ยงหรือเงินช่วยเหลือพวกนี้ไม่แน่นอน ส่วนใหญ่เป็นแค่ชั่วคราว เดือนนี้มี เดือนหน้าอาจไม่มีก็ได้
ผู้อำนวยการเส้าเขียนอีกสองคำลงไป: การประเมิน!
“พอผ่านการประเมินแล้วได้เลื่อนเป็นช่างระดับหนึ่ง เงินเดือนก็จะขึ้นอีก”
“แล้วตำแหน่งเจ้าหน้าที่จัดซื้อรับซื้อของล่ะครับ?”
“ตำแหน่งเจ้าหน้าที่รับซื้อไม่เหมือนกัน นายแค่ทำยอดให้ได้ 600 จินต่อเดือน ก็คิดค่าแรงตามช่างระดับสี่เลย เดือนละ 34 หยวน”
“34 หยวนเหรอครับ?”
เฉินไห่พยักหน้าหลังฟังจบ
“คนทำงานประจำในเมือง เดือนหนึ่งก็ได้แค่สามสิบสี่สิบหยวนเอง”
“มิน่าล่ะ สาว ๆ ถึงแย่งกันแต่งงานกับคนงานโรงงาน”
“แต่เงินเดือนตายตัวแค่นี้ ผมไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาตั้งแต่แรกแล้ว”
“สิ่งที่ผมต้องการจริง ๆ คือสถานะพนักงานประจำ อิสระ แล้วก็ช่องทางเชื่อมจากทะเลเข้าเมืองนี่ต่างหาก”
“สถานะพนักงานประจำช่วยให้ครอบครัวมั่นคง อิสระทำให้ผมออกทะเลได้ทุกเมื่อ ส่วนช่องทางค้าขายอาหารทะเลต่างหากที่เป็นแหล่งทำเงินจริง ๆ”
เฉินไห่ไม่ได้สนใจเงินเดือนตายตัวนั่นเลยสักนิด แต่ภายนอกยังคงรับคำอย่างเรียบร้อย
“ผมจำได้หมดแล้วครับ ลุงเส้า”
“จำได้ก็ดี แล้วใบชั่งน้ำหนักนี่...นายคิดว่ายังไง?”
ผู้อำนวยการเส้าชี้ไปที่ใบชั่งน้ำหนัก
เฉินไห่ชะงัก ในใจคิดว่า “ไม่ถูกแล้ว รอยยิ้มของเขาดูแปลก ๆ แถมยังเหมือนมีเจตนาร้าย เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ไป ช่วยฉันหน่อย ไปสั่งสอนพวกฝ่ายรับซื้อสักบท!”
ผู้อำนวยการเส้าตบใบชั่งน้ำหนักลงบนโต๊ะ แล้วลุกเดินออกไป
“ไป ทุกคนตามฉันไปฝ่ายรับซื้อ!”
ห้องทำงานฝ่ายรับซื้ออยู่ตรงสุดทางด้านตะวันตกของชั้นสอง
ระหว่างทางไปฝ่ายรับซื้อ ผู้อำนวยการเส้าบ่นมาตลอด
“พวกฝ่ายรับซื้อนี่ทำตัวไม่เข้าท่า ฉันอยากจัดการพวกเขามานานแล้ว”