กระสุนต่างหากคือจุดประสงค์ที่เฉินไห่มาที่นี่คืนนี้
“กระสุนเหรอ?”
“ไม่มีใครกล้าขายกันโต้ง ๆ หรอก แต่นายตามฉันมา ฉันจะพาไปเจอคนคนหนึ่ง เขามีแน่นอน อยู่ที่นายจะคุยตกลงกับเขาได้หรือเปล่า”
ไล่ซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะเหยียบก้นบุหรี่ลงกับพื้นแล้วบี้จนดับ
15 นาทีต่อมา
ไล่ซื่อพาเฉินไห่มาถึงหน้าประตูรั้วเก่าโทรม เขาเคาะเบา ๆ สามครั้ง เว้นช่วงเล็กน้อย แล้วเคาะอีกสองครั้ง
“จังหวะดีนะ นี่เป็นรหัสลับเหรอ?”
เฉินไห่เดา
ถึงอย่างไรก็เป็นธุรกิจที่เปิดเผยไม่ได้ ต้องใช้รหัสลับแยกคนกัน คนที่รู้รหัสก็เป็นพวกเดียวกัน ส่วนคนที่ไม่รู้ก็ต้องระวังไว้ก่อน
ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออกครึ่งบาน
ใบหน้าบึ้งตึงโผล่ออกมาจากด้านหลังประตู
บนตาซ้ายของชายคนนั้นมีแผลเป็นพาดจากโหนกคิ้วไปจนถึงโหนกแก้ม เนื้อแผลนูนปลิ้นออกมาเหมือนตะขาบน่าเกลียดตัวหนึ่ง
ตาซ้ายบอด เบ้าตายุบลงไปทั้งเบ้า
ส่วนตาขวาที่เหลืออยู่กลับส่องประกายวาววับ จ้องคนที่ยืนอยู่นอกประตูเขม็ง
คนนี้คือจางตาเดียว
ระหว่างทางมา ไล่ซื่อเล่าให้เฉินไห่ฟังแล้ว
ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว ใครเห็นก็จำได้ทันที
“ไล่ซื่อ”
จางตาเดียวเอ่ยเสียงแหบ
“ดึกดื่นป่านนี้พาใครมาด้วย”
“เป็นพี่น้องที่มาซื้อของครับ”
ไล่ซื่อรีบยิ้มประจบ
“คนจากหมู่บ้านสือผู่ ชื่อเฉินไห่ครับ”
จางตาเดียวใช้ตาข้างเดียวกวาดมองเฉินไห่อย่างละเอียด
“เข้ามาสิ”
ประตูรั้วปิดลง ภายในลานมืดสนิท
มีเพียงห้องฝั่งตะวันออกที่ส่องแสงไฟริบหรี่ออกมา มุมห้องกองฟืนผ่าระเกะระกะ ข้าง ๆ ยังมีถังน้ำมันเปล่าตั้งอยู่สองใบ
จางตาเดียวไม่พูดพร่ำทำเพลง พาคนทั้งสองเดินไปยังห้องทางฝั่งตะวันตก
เขายื่นมือผลักประตู กลิ่นฉุนของหญ้าแห้งผสมกับน้ำมันเครื่องก็พุ่งเข้าปะทะหน้า
เฉินไห่ยังไม่รีบเข้าไปข้างใน แต่บอกจุดประสงค์ให้ชัดเจนก่อน
“ผมต้องการกระสุนปืนไรเฟิลขนาด 7.62 มิลลิเมตร แล้วก็ขอกระสุนปืนพกด้วย”
“กระสุนปืนไรเฟิลนัดละ 2 เหมา กระสุนปืนพกนัดละ 1 เหมา”
จางตาเดียวจ้องเขาอยู่สองอึดใจ ก่อนจะเดินไปที่มุมห้องแล้วกระชากฟางกองนั้นออก
ใต้ฟางมีลังไม้ซ่อนอยู่สองใบ คลุมทับด้วยกระสอบป่านเก่า ๆ
จางตาเดียวกระชากกระสอบออก แล้วเปิดฝาลัง