เฉินไห่สูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามทำใจให้สงบ
“ดึกดื่นป่านนี้ เรายืนอยู่ข้างนอกบ้าน แถมเธอยังแต่งตัวแบบนี้อีก ถ้ามีคนเห็นเข้า คิดว่าพวกเขาจะมองเราสองคนยังไง?”
“ถ้าบอกว่าเราไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้มีความสัมพันธ์ชู้สาวกัน จะมีใครเชื่อไหม?”
เฉินไห่ผลักซูเฉียวอวิ๋นออก แล้วถอยหลังสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง
ในยุคนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องใหญ่ หากถูกคนพบเห็นแล้วเอาไปพูดต่อ งานของทั้งคู่ก็อาจหลุดมือได้
ถ้าบังเอิญเจอช่วงกวาดล้างอย่างเข้มงวด ทั้งสองคนอาจถึงขั้นติดคุก
ซูเฉียวอวิ๋นถูกเขาผลักออกมา เธอจ้องเฉินไห่ตาเขียวด้วยความขุ่นเคือง เขาเป็นท่อนไม้หรือไง?
จากนั้นเธอก็หลุดหัวเราะคิก ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าจริงจัง
“ปลาสามตัวนี้ฉันเอาหมด ไม่ได้เอาไปฟรี ๆ หรอก เดี๋ยวฉันหาแป้งหยาบมาให้คุณอีก 150 ชั่ง”
ซูเฉียวอวิ๋นจ้องปลาสามตัวบนพื้น
ของดีระดับนี้มาส่งถึงหน้าบ้านแล้ว ถ้าปล่อยให้หลุดมือไป คืนนี้เธอคงนอนไม่หลับ ต้องนึกเสียดายไปทั้งคืนแน่
เฉินไห่ขมวดคิ้ว
“มีแต่ธัญพืชหยาบเหรอ...”
“แล้วธัญพืชหยาบทำไมล่ะ ของหยาบ ๆ ก็ไม่ใช่อาหารหรือไง?”
ซูเฉียวอวิ๋นถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“ก็ได้”
เฉินไห่พยักหน้า ของกินชั้นดีหายากอยู่แล้ว แลกเป็นธัญพืชหยาบได้ก็นับว่าคุ้ม
“งั้นไปกันเถอะ”
ซูเฉียวอวิ๋นกดกระโปรงที่ถูกลมพัดขึ้นลงกับต้นขา ก่อนหันไปเปิดประตูรั้ว “เข้าบ้านแล้วอย่าส่งเสียงนะ”
เขตบ้านพักคนงานมืดสนิท มีบ้านชั้นเดียวเรียงอยู่สองแถว
ซูเฉียวอวิ๋นอาศัยอยู่ในห้องสองห้องทางปีกตะวันออก ประตูคล้องกุญแจไว้ ส่วนกุญแจถูกเธอกำไว้ในมือมาตลอด ตอนปลดล็อก เธอทำอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะเกิดเสียง
“ที่แท้เธอก็กลัวคนอื่นตื่นเหมือนกัน”
“เมื่อกี้จงใจแกล้งฉันข้างนอกแน่ ๆ ผู้หญิงนี่รับมือยากจริง ๆ ยิ่งสวยยิ่งรับมือยาก”
เฉินไห่เข้าใจแล้ว
ซูเฉียวอวิ๋นผลักประตูเปิด กลิ่นสบู่จากฝักจ้าวคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก
อาศัยแสงจันทร์มองเข้าไป เห็นอะไรไม่ค่อยชัด แต่พอดูออกว่าข้างในเก็บกวาดสะอาดมาก ซูเฉียวอวิ๋นเป็นคนรักความสะอาด
ซูเฉียวอวิ๋นเอื้อมมือคลำหาสายไฟบนผนัง
“อย่าเปิดไฟ”