ยุค 80 ลุยทะเล จากเรือลำน้อยสู่เจ้าสมุทร

ตอนที่ 42 สาวเจ้าเสน่ห์ชวนใจสั่น ทนไม่ไหวแล้ว

10 นาที· 2.2K คำ

เฉินไห่สูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามทำใจให้สงบ

“ดึกดื่นป่านนี้ เรายืนอยู่ข้างนอกบ้าน แถมเธอยังแต่งตัวแบบนี้อีก ถ้ามีคนเห็นเข้า คิดว่าพวกเขาจะมองเราสองคนยังไง?”

“ถ้าบอกว่าเราไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้มีความสัมพันธ์ชู้สาวกัน จะมีใครเชื่อไหม?”

เฉินไห่ผลักซูเฉียวอวิ๋นออก แล้วถอยหลังสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง

ในยุคนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องใหญ่ หากถูกคนพบเห็นแล้วเอาไปพูดต่อ งานของทั้งคู่ก็อาจหลุดมือได้

ถ้าบังเอิญเจอช่วงกวาดล้างอย่างเข้มงวด ทั้งสองคนอาจถึงขั้นติดคุก

ซูเฉียวอวิ๋นถูกเขาผลักออกมา เธอจ้องเฉินไห่ตาเขียวด้วยความขุ่นเคือง เขาเป็นท่อนไม้หรือไง?

จากนั้นเธอก็หลุดหัวเราะคิก ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าจริงจัง

“ปลาสามตัวนี้ฉันเอาหมด ไม่ได้เอาไปฟรี ๆ หรอก เดี๋ยวฉันหาแป้งหยาบมาให้คุณอีก 150 ชั่ง”

ซูเฉียวอวิ๋นจ้องปลาสามตัวบนพื้น

ของดีระดับนี้มาส่งถึงหน้าบ้านแล้ว ถ้าปล่อยให้หลุดมือไป คืนนี้เธอคงนอนไม่หลับ ต้องนึกเสียดายไปทั้งคืนแน่

เฉินไห่ขมวดคิ้ว

“มีแต่ธัญพืชหยาบเหรอ...”

“แล้วธัญพืชหยาบทำไมล่ะ ของหยาบ ๆ ก็ไม่ใช่อาหารหรือไง?”

ซูเฉียวอวิ๋นถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“ก็ได้”

เฉินไห่พยักหน้า ของกินชั้นดีหายากอยู่แล้ว แลกเป็นธัญพืชหยาบได้ก็นับว่าคุ้ม

“งั้นไปกันเถอะ”

ซูเฉียวอวิ๋นกดกระโปรงที่ถูกลมพัดขึ้นลงกับต้นขา ก่อนหันไปเปิดประตูรั้ว “เข้าบ้านแล้วอย่าส่งเสียงนะ”

เขตบ้านพักคนงานมืดสนิท มีบ้านชั้นเดียวเรียงอยู่สองแถว

ซูเฉียวอวิ๋นอาศัยอยู่ในห้องสองห้องทางปีกตะวันออก ประตูคล้องกุญแจไว้ ส่วนกุญแจถูกเธอกำไว้ในมือมาตลอด ตอนปลดล็อก เธอทำอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะเกิดเสียง

“ที่แท้เธอก็กลัวคนอื่นตื่นเหมือนกัน”

“เมื่อกี้จงใจแกล้งฉันข้างนอกแน่ ๆ ผู้หญิงนี่รับมือยากจริง ๆ ยิ่งสวยยิ่งรับมือยาก”

เฉินไห่เข้าใจแล้ว

ซูเฉียวอวิ๋นผลักประตูเปิด กลิ่นสบู่จากฝักจ้าวคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

อาศัยแสงจันทร์มองเข้าไป เห็นอะไรไม่ค่อยชัด แต่พอดูออกว่าข้างในเก็บกวาดสะอาดมาก ซูเฉียวอวิ๋นเป็นคนรักความสะอาด

ซูเฉียวอวิ๋นเอื้อมมือคลำหาสายไฟบนผนัง

“อย่าเปิดไฟ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป