ฟ้ายังไม่ทันสาง
เฉินไห่ก็ร้อนจนตื่น เดือนสิงหาคมอากาศทั้งอบอ้าวทั้งชื้น แผ่นหลังเหนียวเหนอะหนะไปหมด
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเช็ดหน้า «ฟ้าใกล้จะเย็นแล้ว เรื่องสำคัญต้องมาก่อน รีบไปรีบกลับดีกว่า»
วันนี้เขามีธุระต้องจัดการสองเรื่อง
เรื่องแรกคือเอาของไปส่งที่สถานีตำรวจ
เรื่องที่สองคือไปส่งปลาให้โรงงานอาหารกระป๋อง
เขาคว้าเสื้อผ้ามาสวมในความมืดแล้วเดินไปที่ครัว ตักน้ำเย็นกรอกลงไปหนึ่งกระบวย รู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย
ตอนออกจากหมู่บ้าน ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มมีแสงสีครามจาง ๆ
เขาปั่นจักรยานหย่งจิ่วคันนั้นไปอย่างรวดเร็ว ถนนดินขรุขระ ร่องล้อก็ลึก ล้อจักรยานจึงกระเด้งไปมาตลอดทาง
พอพระอาทิตย์ขึ้น เขาก็เข้าเขตตัวเมืองแล้ว
เขาเลี้ยวไปที่สหกรณ์ก่อน
บางทีอาจเป็นเพราะมาเช้าเกินไป พนักงานขายหลังเคาน์เตอร์ที่กำลังหาวยังดูงัวเงียอยู่เลย
«สหาย ขอซื้อของหน่อย»
เฉินไห่วางคูปองลงบนเคาน์เตอร์
«ขอกระสอบป่านใบใหญ่สามใบ แล้วก็บุหรี่ดี ๆ สองซอง»
พนักงานขายชะงักไปนิดหนึ่ง
«เอาแค่นี้เหรอ?»
«ใช่ แค่นี้แหละ»
ซื้อของเสร็จ เขาก็หยิบเงินสองเหมาไปซื้อของจากแผงเล็ก ๆ หน้าร้าน
เขาซื้อไอศกรีมแท่งสองแท่ง แท่งหนึ่งรสถั่วแดง อีกแท่งรสนม
เขายืนกินใต้ร่มไม้ แค่สามคำสองคำก็หมดแท่ง ความเย็นทำเอาฟันเสียวจี๊ด
«สบายจริง เย็นชื่นใจ!»
«ชาติที่แล้วเอาแต่หนีหัวซุกหัวซุน จะมีโอกาสได้เสวยสุขแบบนี้ที่ไหน?»
«ชาตินี้ฉันจะใช้ชีวิตให้คุ้ม จะทำให้ครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อน ๆ มีชีวิตที่ดี!»
«สู้เขา!»
เมื่อพระอาทิตย์ลอยขึ้นสูง เฉินไห่ก็ปั่นจักรยานเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยว
กำแพงลานบ้านสองข้างทางพังไปครึ่งหนึ่ง ใต้กำแพงมีกองอิฐแตกกับฟืนผุพัง เขาหันมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าที่นี่รกร้าง ไม่มีใครมานานแล้ว
เขาจอดจักรยานแล้วเดินไปจนสุดตรอก
ตรงนั้นมีคอกน้ำตื้นที่ล้อมด้วยหินโสโครก เขาแอบทำไว้เมื่อหลายวันก่อน ขังน้ำทะเลไว้ข้างในและวางแผ่นหินทับด้านบน