เฉินไห่กลับถึงบ้านตอนที่ไก่ขันเป็นครั้งที่สองพอดี
เขาไม่ได้เข้าบ้าน แต่ตักน้ำเย็นจากในลานบ้านขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ก่อน จากนั้นก็ใช้มือเปียก ๆ ลูบผมให้เข้าที่ จะได้ไม่ยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่
เขาไม่ได้นอนทั้งคืน แต่กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก เลือดในกายพลุ่งพล่านไปหมด
“วันนี้ห้ามพลาดแม้แต่นิดเดียว”
เขารู้แก่ใจดีว่าต้องจัดการหลินเหวินหลงให้ตาย
ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดแล้วโยงมาถึงเขา ก็ไม่มีใครช่วยได้ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหัวหน้าอู่และผู้อำนวยการเส้ายังไม่ถึงกับแน่นแฟ้นนัก
เขาเดินไปถึงหน้าห้องของปู่ ได้ยินเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากข้างใน แล้วตามด้วยเสียงไอของปู่
“ใครน่ะ?”
“ปู่ ผมเอง”
เฉินไห่ยืนอยู่นอกม่านประตู
“ผมจะเข้าเมืองไปหาลุงเส้าทำธุระหน่อย เที่ยงนี้อาจกลับมาไม่ทัน เลยบอกปู่ไว้ก่อน ไม่ต้องรอผมกลับมากินข้าวนะ”
เฉินไห่มีธุระจริง แต่ไม่ใช่การเข้าเมือง
คนตระกูลหลินออกทะเลแล้ว เขาย่อมต้องตามไป ถ้าทะเลไม่อาจส่งคนตระกูลหลินไปได้ เขาก็จะลงมือส่งพวกนั้นด้วยตัวเอง
เสียงไอดังมาจากในห้อง
ปู่อายุมากแล้ว แถมสูบบุหรี่มาตลอดชีวิต จึงมักไอออกมาหนึ่งสองครั้ง
“ไปเถอะ ระวังตัวระหว่างทางด้วย”
“ผู้อำนวยการเส้าเป็นคนดี ช่วยเหลือแกมาตั้งเยอะ เอาปลาแห้งไปให้เขาหน่อย”
ปู่กำชับเฉินไห่
เฉินไห่รับคำแล้วหันหลังเดินออกไป หยิบปลาแห้งติดมือไปด้วย
ในห้องของพ่อแม่ไม่มีเสียงอะไร
“คงยังไม่ตื่น ปล่อยให้นอนต่ออีกหน่อยแล้วกัน!”
“วันนี้พ่อกับลุงใหญ่ต้องไปส่งพี่ใหญ่ที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ อาจยุ่งทั้งวัน ไม่มีเวลาพักหรอก”
เฉินไห่ไปที่ห้องเก็บฟืน ม้วนแหขึ้นมา แล้วหยิบฉมวกติดมือไปด้วย
ตอนที่เขาเตรียมตัวออกจากบ้าน ฟ้ายังไม่สว่าง ไก่มักขันก่อนฟ้าสาง ทำให้ช่วงหนึ่งเขาเกลียดไก่ขึ้นมามาก
ฟ้ายังไม่สว่าง จะขันเสียงดังไปทำไม?
“ถ้าคนตระกูลหลินเกิดเรื่องขึ้น เบื้องบนต้องสืบแน่ว่าหลินเหวินหลงตายได้ยังไง”
“ตระกูลเฉินกับตระกูลหลินมีเรื่องบาดหมางกัน คนในหมู่บ้านรู้กันหมด”
“ถ้ามีคนสืบขึ้นมา ตระกูลเฉินต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยรายแรก ส่วนผมก็ต้องเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด”
“ต้องระวังหน่อย ห้ามทิ้งร่องรอยไว้”
เฉินไห่เดินไปพลางทบทวนสิ่งที่ต้องทำวันนี้ในหัวไปพลาง