เฉินไห่ลูบหัวฉลามดำทีหนึ่ง สัมผัสไม่เลวเลย แค่ขนค่อนข้างหยาบ ถ้าให้อาหารดี ๆ มากขึ้น อีกสักพักขนก็คงลื่นขึ้น
เขาดับเครื่องยนต์ ปล่อยเรือใบติดเครื่องยนต์ลอยไปตามลมและคลื่น ช่วงสั้น ๆ คงไม่ลอยไปไกล เรือประมงลำเล็กก็ทำแบบนี้กันบ่อย
เขาหยิบไข่มุกน้ำลายมังกรออกมาอมไว้ใต้ลิ้น
หลับตา ตั้งสมาธิ แผนที่ทะเลรอบตัวในระยะหลายลี้ค่อย ๆ สว่างขึ้นในหัว ความสามารถของไข่มุกน้ำลายมังกรเหนือกว่าฉลามดำมากนัก
เหตุผลสำคัญที่เขาซื้อฉลามดำ ก็เพราะอยากอาศัยชื่อเสียงของมันมาปกปิดความผิดปกติที่เกิดจากไข่มุกน้ำลายมังกร
“โรงงานต้องการปลา 2,000 ชั่ง บ้านก็ต้องใช้เงิน 3,000 หยวน” เฉินไห่คำนวณในใจ “เป้าหมายของเที่ยวนี้ง่ายมาก จับปลา! หาเงิน!”
เขาลุกพรวดขึ้นทันที
แผนที่ทะเลแสดงให้เห็นว่ามีปลาตัวหนึ่งนอนอยู่บนพื้นทะเล
มันอยู่ในเขตโขดหินแห่งนี้ ท่ามกลางโขดหินใต้น้ำ มีปลาตัวหนึ่งที่ยาวกว่าเรือท้องแบนเสียอีก ทั้งตัวมีสีทองอมขาว สะดุดตาเป็นพิเศษ
“นี่...นี่มัน...”
เฉินไห่หายใจถี่ขึ้นทันที นี่มันปลาหวงฉุนอวี๋!
ปลาจินเฉียนหมิ่น!
ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน ถุงลมของปลาหวงฉุนอวี๋ล้วนเป็นของบำรุงชั้นเลิศ
ทั้งร้านขายยาและพ่อค้าต่างประเทศต่างแย่งกันซื้อ ขอแค่จับได้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก แถมยังขายได้ราคาสูง
เขาไม่รีบร้อนลงมือ มีแผนที่ทะเลอยู่ ปลาหวงฉุนอวี๋หนีไปไหนไม่พ้น
ฉลามดำเข้ามาใกล้เฉินไห่ ยื่นหัวออกไปดมสองทีแล้วส่งเสียงร้องเบา ๆ มันเองก็พบปลาหวงฉุนอวี๋ที่อยู่ใต้ทะเลแล้ว
“แกได้กลิ่นเหรอ?”
“ดีมาก!”
เฉินไห่แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า เรื่องเล่าของหมาไล่น้ำได้รับการยืนยันแล้ว นอกจากจมูกไว ยังฉลาดกว่าสุนัขทั่วไปด้วย
มันรู้จักส่งเสียงเบา ๆ เพื่อไม่ให้ปลาตัวใหญ่ยักษ์ในน้ำตกใจหนี
เฉินไห่เฝ้าสังเกตปลาหวงฉุนอวี๋อยู่หนึ่งก้านธูป จนเข้าใจพฤติกรรมของมัน หากไม่ถูกรบกวน มันจะว่ายวนอยู่ในบริเวณเดิม
แต่ก็เป็นเพียงชั่วคราว หากไม่รีบจับ ปลาหวงฉุนอวี๋ก็ต้องว่ายหนีไปไม่ช้าก็เร็ว
“พื้นทะเลแถวนี้ซับซ้อน มีหินเยอะ แถมยังมีซอกหินอีกมาก”
“ถ้าหว่านแหตอนนี้ จับได้ก็ดีไป แต่ถ้าจับไม่ได้ ปลาหวงฉุนอวี๋จะมุดเข้าไปในซอกหิน แหก็ใช้ไม่ได้ผลแล้ว”