จินอวี้เหยียนพึมพำทวนประโยคนั้น แรงบีบจากปลายนิ้วค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย
ยิ่งนางวางแผนเพื่อหย่งเฉิงมากเท่าไร คนอื่นก็ยิ่งสงสัยว่าตระกูลอวี้มีแผนการแอบแฝงมากเท่านั้น
หากนางอยู่ในกรอบของตน หย่งเฉิงในภายหน้าอาจยังได้เป็นอ๋องผู้มั่งคั่งสุขสบาย แต่หากนางคิดร้ายต่อองค์ชายองค์อื่นเพื่อเปิดทางให้หย่งเฉิง ทันทีที่เรื่องแดงขึ้นมา นี่ก็จะไม่ใช่แค่การแก่งแย่งความโปรดปรานในวังหลังธรรมดาอีกต่อไป
ถึงตอนนั้น ไม่เพียงนางกับหย่งเฉิงจะเดือดร้อน ตระกูลอวี้ทั้งตระกูลอาจพลอยถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย
เจินซูถามอย่างระมัดระวังว่า “นายหญิง เหตุใดจึงมีคนพูดถึงอาเก๋อที่สี่เอาเวลานี้พอดีเจ้าคะ?”
จินอวี้เหยียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ตำรับยาของไห่หลานเพิ่งถูกเปลี่ยน หมอหลวงที่รับผิดชอบดูแลครรภ์กลับตกบันไดจนขาหัก ต่อมาก็เป็นเจินซูที่บังเอิญได้ยินคนพูดถึงตำแหน่งรัชทายาท
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร?
“เป็นเจากุ้ยเฟย”
น้ำเสียงของจินอวี้เหยียนเย็นเยียบลงเล็กน้อย
นางประเมินกุ้ยเฟยผู้ไม่เคยชอบออกหน้าในเรื่องใดต่ำเกินไป
ขันทีน้อยสองคนนั้นอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำพูดของตนจะไปถึงหูใครในท้ายที่สุด แต่มีคนรู้ว่าเจินซูจะไปกรมวังหลวงเมื่อใด และรู้ด้วยว่านางต้องผ่านทางใดจึงจะกลับวังฉี่เสียงได้
นี่คือคำเตือนจากจืออี้
จืออี้ไม่ได้เปิดโปงเรื่องที่นางติดสินบนหมอหลวง และไม่ได้เอาเรื่องไปถึงฮงลี่ เพียงใช้ประโยคเดียวว่า “คนละเผ่าพันธุ์ ใจย่อมต่างกัน” ก็จี้ตรงจุดที่นางใส่ใจที่สุด
จินอวี้เหยียนไม่กลัวตายก็จริง แต่จะไม่กลัวว่าสิ่งที่ตนทำจะพาตระกูลอวี้พลอยเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้
นางสั่งให้ตัดขาดทุกความเกี่ยวข้องกับหมอหลวงผู้นั้นโดยสิ้นเชิง แล้วสั่งเจินซูให้เก็บกวาดร่องรอยที่ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้
จากนั้นหลายเดือน วังฉี่เสียงก็สงบเสงี่ยมขึ้นมากจริง ๆ
เมื่อจืออี้ได้รู้เรื่อง ความขุ่นข้องในใจก็คลายลงเสียที
จนกระทั่งเรื่องราวสงบลงอย่างสิ้นเชิง นางจึงเขียนจดหมายเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบให้จือเหิงฟัง
“ทำได้ดี”
เมื่อเห็นสามคำนี้ จืออี้ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
นางนึกว่าพี่ชายจะตำหนิที่นางลงมือเองโดยพลการเสียอีก