หลังจากนั้น เมื่ออี้ฮวนมาเยือนวังหย่งโซ่วอีก ก็มักจะได้พบไห่หลานอยู่บ่อยครั้ง
ช่วงแรกไห่หลานยังคงวางตัวไม่ค่อยถูกอยู่บ้าง
แต่อี้ฮวนกลับเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
เมื่อรู้ว่านางตั้งครรภ์และดื่มชาหลายชนิดไม่ได้ คราวหน้าที่มาเยือนจึงไม่ได้นำใบชามาด้วย แต่กลับนำเปลือกส้มตากแห้งใหม่ ๆ หนึ่งห่อกับบ๊วยเขียวดองน้ำผึ้งมาหลายผล
“ได้ยินมาว่าคนตั้งครรภ์มักจะคลื่นไส้”
นางยื่นของให้
“นี่มีรสเปรี้ยวหวาน กุ้ยเหรินไห่หากไม่รังเกียจก็ลองชิมดูได้”
ไห่หลานชะงักเล็กน้อย
นางคงนึกไม่ถึงเช่นกันว่าอี้ฮวนจะนึกถึงตนเป็นพิเศษ
นางยื่นมือรับมา
“ขอบคุณ”
วันนั้นทั้งสามคนนั่งด้วยกันอย่างสงบตลอดทั้งบ่ายเป็นครั้งแรก
จืออี้กับอี้ฮวนอ่านหนังสือ ส่วนไห่หลานช่วงนี้ตาล้าง่าย จึงนั่งเย็บปักอยู่ข้าง ๆ เย็บเสื้อตัวเล็กให้ลูกในท้อง
แรกเริ่มต่างคนต่างทำสิ่งที่ตนทำ
ต่อมาอี้ฮวนเห็นเสื้อตัวน้อยในมือของนาง ก็อดมองเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้
“ทำให้พระโอรสหรือ?”
ไห่หลานก้มหน้ายิ้ม
“ยังไม่รู้เลยว่าเป็นพระโอรสหรือองค์หญิง”
เสื้อตัวน้อยใช้ผ้าสีเขียวอ่อน ตรงปลายแขนปักลายเมฆเล็ก ๆ ไว้เป็นแถว จะเด็กชายหรือเด็กหญิงก็สวมได้
อี้ฮวนมองอย่างตั้งใจ
“งดงามมาก”
แววตาของไห่หลานพลันสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พี่หญิงก็ชมว่างาม”
อี้ฮวนหันไปมองจืออี้ตามสัญชาตญาณ
จืออี้กำลังประคองถ้วยชา พอได้ยินก็กล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ข้าแค่บอกว่านางปักได้ดีกว่าข้า”
อี้ฮวนนึกถึงสะดึงที่เคยเห็นจืออี้นำมาใช้ฆ่าเวลา
จะบอกว่าฝีเข็มไร้ระเบียบก็ไม่ได้
พูดได้เพียงว่าต่างคนต่างมีแนวทางของตัวเอง
นางเงียบไปครู่หนึ่ง
“คำพูดของเหนียงเหนียงเชื่อถือได้”
จืออี้ “……”
ไห่หลานชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
พอหัวเราะเสร็จก็รู้สึกว่าตนไม่ควรหัวเราะออกมาอย่างชัดเจนเช่นนั้น จึงรีบก้มหน้าจัดด้ายเข็ม
จืออี้มองอี้ฮวนด้วยสายตาเย็นชา
“ซูกุ้ยเหริน”
“หม่อมฉันอยู่เพคะ”
“เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว”
มุมปากอี้ฮวนโค้งขึ้นน้อย ๆ
“หม่อมฉันเพียงพูดไปตามจริงเพคะ”
จืออี้พลันรู้สึกเหมือนตนชักศึกเข้าบ้าน
แต่ในเวลานี้เอง ไห่หลานกลับพบว่าซูกุ้ยเหรินผู้ดูเย็นชาและห่างเหินผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่นางคิด