หลังฮงลี่ขึ้นครองราชย์ และจืออี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจากุ้ยเฟย ในที่สุดระบบก็สรุปภารกิจสายตำแหน่งได้สำเร็จ
ได้รับ 33 แต้ม เมื่อรวมกับ 5 แต้มที่สองพี่น้องเหลืออยู่เดิม ยอดคงเหลือบนหน้าต่างระบบจึงกลายเป็น 38 แต้ม
ตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้ พวกนางต้องคำนวณอย่างรอบคอบเพื่อแลกยาเอาชีวิตรอดสักไม่กี่เม็ด แม้แต่การซื้อยาภักดีสองเม็ดก็ยังต้องชั่งใจไปมา บัดนี้จู่ ๆ มีแต้มเพิ่มขึ้นมากกว่าสามสิบ แต้ม ความรู้สึกเหมือนร่ำรวยชั่วข้ามคืนจึงดูไม่จริงอยู่บ้าง
สิ่งแรกที่นางทำคือแลกยากันพิษรอบด้านหนึ่งเม็ด
แต้มถูกหักไป 3 แต้ม ขวดกระเบื้องสีขาวที่คุ้นเคยใบหนึ่งปรากฏขึ้นในมิติ
จือเหิงอยู่ในราชสำนักฝ่ายหน้า อันตรายที่ต้องเผชิญแท้จริงแล้วอาจไม่น้อยไปกว่านาง งานเลี้ยงสุราและการเข้าสังคมในวงการขุนนาง การไปมาหาสู่กับเพื่อนร่วมงาน หรือแม้แต่ชาถ้วยหนึ่งที่ได้รับพระราชทานจากในวัง ล้วนแฝงอันตรายถึงชีวิตได้ทั้งสิ้น
ก่อนหน้านี้แต้มมีจำกัด จึงทำได้เพียงคุ้มครองจืออี้ที่เข้ามาอยู่ในฝ่ายในก่อน บัดนี้มีเหลือเฟือ ยาเม็ดนี้ย่อมควรมอบให้จือเหิง
จืออี้ใส่ขวดยากับจดหมายลงในมิติพร้อมกัน
ไม่นาน ขวดยาก็หายไป เหลือเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งที่จือเหิงส่งกลับมาแทน
“กินแล้ว”
มีเพียงสองคำ สั้นกระชับเช่นเคย
เมื่อจืออี้มองกระดาษแผ่นนั้น ในที่สุดใจก็สงบลงได้บ้าง
แต้มที่เหลือ นางใช้ไปอีก 1 แต้มเพื่อแลกยาภักดี
บัดนี้ในวังหย่งโซ่วมีนางกับไห่หลานอาศัยอยู่ รวมถึงคนในวังทั้งเล็กและใหญ่หลายสิบคน ชิงไต้ ไป๋จื่อ และซุ่ยซินล้วนเป็นคนเก่าที่นางพามาจากจวนอ๋องก่อนขึ้นครองราชย์ ชิงไต้กับไป๋จื่อก็กินยาภักดีไปนานแล้ว จึงใช้วางใจได้
แต่เฉินอี้ ขันทีผู้ดูแลวังหย่งโซ่ว เป็นคนที่กรมวังหลวงส่งมาใหม่
เฉินอี้จัดการงานรอบคอบ นิสัยก็นับว่าสุขุม แต่ตอนนี้จืออี้เป็นกุ้ยเฟย ในวังยังมีไห่หลานอาศัยอยู่ ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีสิ่งของอีกมากเพียงใดที่ต้องผ่านมือขันทีผู้ดูแล
ใจคนค่อย ๆ สังเกตกันไปได้ แต่ชีวิตคนไม่อาจนำมาทดลองแล้วผิดพลาดได้
จืออี้มอบยาภักดีให้เฉินอี้กินโดยอ้างว่าเป็นรางวัลพระราชทาน
สุดท้าย สองพี่น้องร่วมกันใช้ 4 แต้มแลกยาอายุวัฒนะสองเม็ด