เดือน 8 ปีที่ 13 แห่งรัชศกหย่งเจิ้ง จักรพรรดิสวรรคต
ยามเสียงระฆังไว้ทุกข์ดังก้องทั่วพระราชวังต้องห้าม จืออี้กำลังพลิกอ่านหนังสืออ่านเล่นอยู่ในซีเอ้อร์สั่ว
เสียงระฆังทุ้มต่ำกังวานดังต่อเนื่อง ทะลุผ่านกำแพงวังชั้นแล้วชั้นเล่า จนฝูงนกในลานตกใจบินหนีกระเจิง
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของนางหยุดชะงัก
สิ่งที่ควรมาถึง ในที่สุดก็มาแล้ว
หย่งเจิ้งครองราชย์มาสิบสามปี สุดท้ายก็ประชวรสิ้นพระชนม์ที่สวนหยวนหมิง เป่าชินหวังฮงลี่รับราชโองการสุดท้ายขึ้นครองราชย์ พระราชวังต้องห้ามกำลังจะต้อนรับเจ้าของคนใหม่
ทว่าก่อนจักรพรรดิองค์ใหม่จะทรงว่าราชการอย่างเป็นทางการ และก่อนกำหนดตำแหน่งฝ่ายใน ทุกคนต้องร่วมไว้อาลัยแด่จักรพรรดิผู้ล่วงลับเป็นครั้งสุดท้าย
ซีเอ้อร์สั่วพลันยุ่งวุ่นวายขึ้นมา
ผ้าแพรแดงและม่านประดับสีสันสดใสถูกรื้อออกจนหมด ทุกคนเปลี่ยนเป็นชุดไว้ทุกข์ เครื่องประดับปิ่นปักผมก็เก็บเข้าที่ตามธรรมเนียม ในลานห้ามมีเสียงดนตรี อาหารก็เปลี่ยนเป็นรสอ่อนเรียบง่ายอย่างรวดเร็ว แม้แต่เหล่าขันทีและนางกำนัลยังเดินเหินพูดคุยกันเบากว่าปกติมาก
การเฝ้าพระศพทรมานยิ่งกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
ฟ้ายังไม่ทันสางก็ต้องไปยังพระโกศ เพื่อร้องไห้ไว้อาลัยหน้าพระศพ เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ยังต้องตามเหล่าสตรีราชวงศ์และภรรยาขุนนางไปยังนอกตำหนัก คุกเข่าคารวะและร่ำไห้ตามพิธี
แม้เข้าสู่เดือน 8 แล้ว ไอร้อนของฤดูร้อนก็ยังไม่จางหาย
แสงแดดเหนือศีรษะแผดเผา พื้นใต้เท้าร้อนระอุ จืออี้สวมชุดไว้ทุกข์หลายชั้น แผ่นหลังยังต้องเหยียดตรง ห้ามขยับตามใจ
สิ่งที่ยากที่สุดคือการร้องไห้
เสียงร่ำไห้ดังระงมรอบด้าน ทุกคนร้องไห้ราวกับใจสลาย ประหนึ่งอยากติดตามฮ่องเต้องค์ก่อนลงปรโลกไปในทันที
จืออี้ก้มหน้า พยายามบ่มเพาะอารมณ์
แต่พูดกันตามตรง หลายปีที่นางทะลุมิติมา จำนวนครั้งที่ได้พบหย่งเจิ้งนับนิ้วมือข้างเดียวก็พอ
ครั้งแรกคือตอนพระองค์พระราชทานสมรสที่เจียงเซวี่ยเซวียน หลังจากนั้นก็เห็นพระองค์จากไกล ๆ เพียงไม่กี่ครั้งในช่วงเทศกาลปีใหม่และงานเลี้ยงในวัง
จะให้นางร้องไห้ราวกับใจสลายและเจ็บปวดสุดขีด ย่อมเป็นเรื่องยากอยู่บ้าง