นั่นคือร่างจิตที่มีหัวกลมมน ลำตัวคล้ายงู บนหัวมีเขาเรียวยาวคู่หนึ่ง และทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยเกล็ด
บนเขาของมันมีแสงสีฟ้าอ่อนล้อมอยู่ แผ่นหลังมีปีกขนาดมหึมางอกออกมาคู่หนึ่ง เดิมขนบนปีกควรขาวราวหิมะ แต่ประกายที่ขอบกลับถูกไอสีดำปกคลุมเป็นชั้น ๆ
ร่างจิตจำซ่งเหลียงได้ แววตาสีแดงชาดเผยความสงสัย หางเรียวยาวสะบัดไปมา
ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่าทำไมหน่วยยามจากฐานที่มั่นซู่กวงถึงมาอยู่ที่นี่
“เชี่ย! ทำไมถึงอยู่ที่นี่คนเดียว?”
เสียงร้องตกใจของซ่งเหลียงแทบแตกพร่า เขาทั้งสงสัยยิ่งกว่ามัน สีหน้าก็ยังตื่นตะลึงสุดขีด
ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมของหน่วยยามระดับสูงทำให้เขารู้ตั้งแต่เข้ามาแล้วว่าข้างในไม่มีใคร
ร่างจิตไม่มีทางอยู่ห่างจากร่างต้นมากนัก
ซ่งเหลียงรีบหันหลังเดินเข้าไปด้านใน ตรวจดูอย่างละเอียดว่าห้องนิรภัยของธนาคารมีประตูลับหรือไม่
ห้องนิรภัยของธนาคารแห่งนี้กว้างใหญ่มาก ด้านในมีห้องนิรภัยขนาดเล็กที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงนับไม่ถ้วน เขาปลดปล่อยการรับรู้ เดินตรวจทุกซอกทุกมุมวนไปสองรอบติดกัน แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
ร่างจิตหน้าตาประหลาดเดินตามหลังเขาต้อย ๆ
เขาไปไหนมันก็ไปด้วย แต่ไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร
ร่างจิตสามารถสื่อสารทางจิตกับร่างต้นได้ ทั้งยังพูดคุยกับพวกเดียวกันได้ แต่กลับสื่อสารกับคนอื่นไม่ได้
ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง
ซ่งเหลียงจึงถามมันว่า “หัวหน้าเจียงอยู่ที่ไหน?”
สัตว์ไป๋สี่ส่ายหาง
“แล้วแกมาที่นี่ได้ยังไง?”
สัตว์ไป๋สี่ยังคงส่ายหาง
ซ่งเหลียงพูดไม่ออก
เขาพบว่าสัตว์ไป๋สี่ดูเหมือนจะผิดปกติไปบ้าง ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าร่างจิตจะออกจากร่างต้นแล้วเคลื่อนไหวตามลำพังได้