“มันกำลังยั่วโมโหพวกเราอยู่”
เซี่ยถูหัวเราะเย็นชา “เห็นชัด ๆ ว่ามันกำลังบอกว่า ‘ดูสิ ฟ้าใกล้มืดแล้ว ยังไม่รีบหาที่ซ่อนอีก’”
ผู้เฝ้าประตูนี่ช่างวางอำนาจเสียจริง
“ทุกคนตรวจสอบเวลา ปรับเครื่องสื่อสารให้ตรงกับเขตปนเปื้อน!”
สีหน้าเซี่ยถูหยิ่งผยอง น้ำเสียงกร่างจัด “มันดูถูกพวกเราอยู่ ทุกคนตั้งใจให้เต็มที่ ให้มันได้เห็นว่าพลังที่แท้จริงของหน่วยศูนย์รุ่งอรุณเป็นยังไง!”
“รับทราบ!”
สมาชิกหน่วยตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เถาห่าวห่าวปรับเวลาเสร็จแล้วก็ยกเครื่องยิงระเบิดขึ้น “แม่ง ในที่สุดก็ได้ใช้สักที”
เมื่อเทียบกับการเดินเขาวงกตและเล่นซ่อนหาแล้ว เหล่าหน่วยยามในหน่วยศูนย์ที่ไม่ชอบใช้สมองย่อมอยากบุกฆ่าฝ่าวงล้อมของสิ่งกลายพันธุ์มากกว่า
แม้แต่ในแววตาของกระต่ายก็ยังเต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้
พวกบ้าพลังทั้งนั้น
อวิ๋นเจาติดป้ายกำกับพวกเขาไว้ในใจเงียบ ๆ
เธอหันไปมองเซี่ยถู
ผู้ชายคนนี้เวลาอยู่ต่อหน้าเธอกับเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมทีม ดูราวกับเป็นคนละคน
อวิ๋นเจานึกขึ้นได้ว่า ตอนเจอเถาห่าวห่าวกับเซวียนซีครั้งก่อน เขาเป็นคนด่าคำว่า ‘ไอ้โง่’
วิหคครามตัวน้อยคงเรียนมาจากเขา
อย่างที่คิด เรียนรู้เรื่องแย่ ๆ ได้ง่ายจริง ๆ
อวิ๋นเจาถอนหายใจเบา ๆ ปล่อยเส้นใยจิตออกมา แล้วเริ่มทำลายเกราะป้องกันอีกครั้ง
แสงเรืองรองสีเขียวอมฟ้าลอยว่อน ส่องสว่างไปครึ่งห้องสมุด ก่อเกิดเป็นเกราะป้องกันทางจิตอีกชั้นหนึ่ง
นี่คือเมืองมายาของกระต่าย
พี่ชายของเธอส่งอิทธิพลต่อเธอมากเกินไป ไม่เพียงมีผลกับตัวเธอ แต่ยังส่งผลต่อทุกคนในหน่วยศูนย์ ยกเว้นอวิ๋นเจาด้วย
18:11 น.
เกราะป้องกันแตกสลาย ความมืดทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำ
เซี่ยถูกอดเธอไว้แน่น ชักปืนพกที่เอวออกมายิงกระจกหน้าต่างบานที่สองของชั้นสองจนแตก แล้วพุ่งทะยานออกไปทันที