ฝนหยุดแล้ว
หมอกสีเทาที่ปกคลุมอยู่ค่อย ๆ จางลง
ทันใดนั้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงก็ดังมาจากทุกทิศทุกทาง
ตรงหน้าเฮ่อเสียง
วงแสงสีขาววงหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ
วงแสงค่อย ๆ แผ่ขยาย กลายเป็นประตูทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งตรง
เสียงคำรามแหบพร่าดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล สะเทือนจนแก้วหูแทบแตก ก้องกังวานไปทั่วท้องถนน
สิ่งกลายพันธุ์พากันคลุ้มคลั่ง เปลี่ยนจากท่าทางแข็งทื่อ แล้วกรูกันเข้ามาทางนี้อย่างบ้าคลั่งในพริบตา
เมื่อได้ยินเสียง หน่วยยามต่างหน้าถอดสี
“ประตูเปิดแล้ว รีบออกไปก่อน!”
เห็นทั้งสองคนยังยืนนิ่ง หัวหน้าหน่วยยามจึงรีบพูดว่า “ประตูเปิดได้ไม่นาน แค่แตะกุญแจก็จะเปิดทันที ถึงตอนนั้นสัตว์ประหลาดทั้งหมดจะถูกดึงดูดมาที่นี่”
สิ้นเสียง
เงาของสิ่งกลายพันธุ์กลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหัวมุมถนน
สิ่งกลายพันธุ์ที่มีเมือกสีดำไหลหยดจากทั่วร่างกำลังเดือดดาล ปากยื่นอวัยวะคล้ายท่อยาวออกมา ก่อนจะคำรามพลางพุ่งเข้าหาพวกเขา
เฮ่อเสียงหน้าซีด หันไปมองอวิ๋นเจา ริมฝีปากขยับอย่างยากลำบาก “พี่อวิ๋นเจา...”
พวกเขาออกไปไม่ได้ ทุกคนยังอยู่ข้างใน
“ไม่ใช่ความผิดของนาย”
อวิ๋นเจาเองก็ไม่คิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้
เพื่อป้องกันไม่ให้ใครพลัดหลงเข้าไปติดอยู่ในเขตปนเปื้อนจนตาย ฐานที่มั่นใหญ่ทุกแห่งจึงเผยแพร่ข้อมูลเรื่องกุญแจให้ผู้คนรับรู้กันทั่ว
แต่ไม่มีใครบอกพวกเขาว่าทันทีที่ได้กุญแจ ประตูก็จะเปิดขึ้นทันที และทำให้เขตปนเปื้อนเกิดความปั่นป่วน
อวิ๋นเจารีบรูดซิปกระเป๋าเป้ แล้วยัดร่มเข้าไป
เสียงปืนรัวถี่ดังขึ้นข้างหู
เธอเงยหน้ามอง เห็นหน่วยยามกลุ่มนั้นปะทะกับสิ่งกลายพันธุ์แล้ว
ทั้งเจ็ดคนเป็นหน่วยยามระดับเอ ฝีมือแข็งแกร่ง แถมยังประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ เพียงพริบตาเดียว บนพื้นก็มีแอ่งของเหลวสีดำเพิ่มขึ้นหลายหย่อม