ถนนตรงหน้าเหมือนทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด
อาคารทรุดโทรมสองข้างทางกับร้านค้าที่ปิดประตูม้วน แม้แต่คราบสกปรกสีดำบนประตูยังเหมือนกับถนนสองสายก่อนหน้าไม่มีผิดเพี้ยน
“ฉันกำลังตามหาลูกสาว…”
หญิงวัยกลางคนร่างท้วมเล็กน้อยคือสิ่งกลายพันธุ์ตัวที่สองที่อวิ๋นเจากับเฮ่อเสียงพบ
มันน่าจะอายุราวสี่สิบกว่า สะพายกระเป๋าผ้าใบแบบเก่า เดินวนไปมาอยู่แถบถนนใกล้ ๆ ปากก็พร่ำพูดซ้ำไม่หยุดว่า “ฉันกำลังตามหาลูกสาว…”
อวิ๋นเจาพูดว่า “ฉันกำลังหากุญแจอยู่”
“พวกคุณเห็นลูกสาวฉันไหม?”
อวิ๋นเจาถามว่า “คุณเห็นกุญแจไหม?”
เฮ่อเสียง “…”
คุณป้าถูกยั่วโมโห เมือกสีดำไหลออกจากร่างไม่หยุด
มันถลึงตามองอวิ๋นเจาอย่างเกรี้ยวกราด ปากฉีกกว้างไปจนถึงโคนหู อวัยวะปากแหลมคมยื่นออกมา ร่างกายกลายเป็นอสูรกายครึ่งคนครึ่งตัวประหลาดอันน่าสะพรึงกลัว
อวิ๋นเจาถือร่มด้วยมือเดียว ยกมืออีกข้างขึ้นอย่างไม่ร้อนรน แสงสีเขียวระยิบระยับลอยพลิ้ว ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในร่างสัตว์ประหลาดชั่วพริบตา
พลังจิตกำลังส่งผลต่อความคิดของมัน
ดูเหมือนเธอจะรู้วิธีใช้ความสามารถของตัวเองมาตั้งแต่เกิด
สิ่งกลายพันธุ์ร่างคุณป้ากลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว สีหน้าสับสน ปากยังคงพึมพำว่า “ฉันกำลังตามหาลูกสาว…”
อวิ๋นเจาเหลือบมองท้องฟ้า พยักหน้าพลางพูดราวกับกำลังคุยเรื่องทั่วไป “งั้นคุณก็ตามหาต่อเถอะ ฉันก็ต้องหากุญแจต่อเหมือนกัน”
ทั้งสอง ‘กล่าวลา’ คุณป้า
ระหว่างทางมีเงาของสิ่งกลายพันธุ์ปรากฏขึ้นหลายตัว บางตัวคำรามแล้วพุ่งเข้ามา พออวิ๋นเจาสะกดมันให้นิ่ง เฮ่อเสียงก็ชักมีดออกไปจัดการ
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แต่พวกเขายังไม่พบเบาะแสใด ๆ
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากุญแจหน้าตาเป็นอย่างไร