ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน โดยมีม่านโปร่งใสกั้นกลาง ขวางสายตาเอาไว้
อวิ๋นเจาหลับตาลงเล็กน้อย ลองใช้เส้นใยจิตสลายมัน
เธอจำได้ว่าตอนทดสอบ หัวหน้าแผนกไป๋เคยบอกว่า ไม่มีใครเก่งเรื่องสร้างและทะลวงม่านกั้นไปกว่าผู้ชี้นำ
เส้นใยจิตของเธอเคลื่อนไหวปราดเปรียวราวงูเลื้อย แสงเรืองรองสีเขียวอ่อนเกาะอยู่บนผนังโปร่งใสเป็นริ้ว ๆ กระแทกม่านกั้นนั้นไม่หยุด
ม่านกั้นเริ่มสั่นไหวเบา ๆ
วิหคครามตัวน้อยเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาสัตว์สีฟ้าน้ำแข็งจ้องม่านกั้น ราวกับอยากมองให้เห็นภาพอีกฟากผ่านสิ่งที่ขวางอยู่
【อ๊ะ จับกลิ่นที่น่ารังเกียจได้แล้ว】
กลิ่นที่น่ารังเกียจงั้นเหรอ?
อีกฟากของม่านกั้น... งั้นหรือ?
รอบด้านยังคงเป็นสวนสาธารณะที่เงียบสงัดจนชวนพิกล
เบื้องหลังเซี่ยถู ถนนสายหลักที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่ราวกับถูกกดปุ่มหยุด เสียงจอแจหายไป ผู้คนหันมาพร้อมกัน สีหน้าไร้อารมณ์ จ้องมองเขา
ไม่นาน พวกเขาก็กลายเป็นใบหน้าคุ้นเคย เดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ และค่อย ๆ ล้อมเอาไว้
พ่อ แม่ เพื่อนร่วมทีมที่เคยสละชีวิต...
“อยู่ต่อเถอะ อย่าไป...”
“หัวหน้าเซี่ย ฉันอยู่นี่ รีบหันกลับมาดูสิ” ชายหนุ่มที่หน้าตาคล้ายกระต่ายอยู่เจ็ดแปดส่วน ใบหน้าอ่อนโยน ยืนอยู่ด้านหลังพลางเรียกเขาไม่หยุด
เครื่องสื่อสารที่ข้อมือแสดงว่าความเข้มข้นของมลพิษกำลังเพิ่มขึ้น
61%... 65%, 66%, 70%, 74%...
เพิ่มขึ้นเร็วมาก
หงส์เพลิงรู้สึกทรมานผิดปกติ ดวงตาสีแดงเลือดเต็มไปด้วยความดุร้าย มันกลิ้งไปมาไม่หยุดในเขตจิต
【รีบหน่อย ฉันอยากฆ่าพวกมัน】
ดวงตาลึกล้ำของเซี่ยถูเริ่มมีสีแดงเลือดจาง ๆ เขายกมือแตะม่านโปร่งใส ลองทำลายมัน
ในตอนนั้นเอง ม่านกั้นพลันสั่นไหว เกิดรอยร้าวขึ้นเส้นหนึ่ง
รอยร้าวค่อย ๆ ขยายออก แผ่ไปทั่วม่านกั้นทุกทิศทางราวใยแมงมุม