ร่างจิตไม่อาจอยู่ห่างจากร่างจริงได้มากนัก
หลังตรวจตราพื้นที่บริเวณนี้เสร็จ เหยี่ยวเพเรกรินก็บินกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเกาะลงบนแขนของเซวียนซี
เถาห่าวห่าวไม่กล้าปล่อยพลังสัมผัส จึงถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”
ทั้งสองยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงราวห้าสิบถึงหกสิบชั้น มองลงไปยังเมืองเบื้องล่าง
ทุกอย่างอยู่ในสายตา
เมืองแห่งนี้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด
ไม่ว่าถนนสายไหนก็คึกคักเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ บนถนนมีรถราขวักไขว่ ผู้คนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด
ดูเหมือนคนบนถนนจะไม่ได้เป็นสิ่งกลายพันธุ์ทั้งหมด หลายคนเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่มีอยู่จริง
จนถึงตอนนี้ หน่วยศูนย์เคยปฏิบัติภารกิจในเขตปนเปื้อนระดับสี่ดาวมาแล้ว 6 ครั้ง และเขตปนเปื้อนระดับสามดาวอีกสิบกว่าครั้ง แต่ไม่เคยมีเขตปนเปื้อนแห่งไหนที่เส้นเวลาของอาณาเขตหยุดอยู่ในยุคเก่าเลย
พวกเขาเคยเห็นภาพเมืองยุคเก่าจากในหนังสือและวิดีโอ แต่ก็ยังห่างไกลจากความตื่นตะลึงที่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง
ยุคเก่า ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าใฝ่ฝันจริง ๆ
เซวียนซียักไหล่ “ไม่เจอกลิ่นอายของหน่วยยามหรือผู้ชี้นำเลย ข้างล่างทุกอย่างปกติดี เหมือนเป็นแค่เมืองที่คึกคักเมืองหนึ่งจริง ๆ”
ไม่ใช่แค่พวกพ้อง แม้แต่สมาชิกหน่วยของเจียงมู่ เขาก็สัมผัสไม่ได้สักคน
พวกเขาเข้ามาเพื่อช่วยเหลือผู้คน
ตอนนี้ทุกคนกระจัดกระจายกัน กฎของเขตปนเปื้อนก็ยังไม่ชัดเจน ภารกิจช่วยเหลือจึงกลายเป็นการเอาตัวรอดเสียเอง
เซวียนซีเปิดเครื่องสื่อสารที่ข้อมือ เวลาในนั้นหยุดเดินไปนานแล้ว
เขากดปุ่มมุมขวาล่างค้างไว้ หน้าจอก็สว่างขึ้น ตัวเลขเริ่มเปลี่ยนและเพิ่มสูงขึ้น
เซวียนซีจ้องตัวเลขบนหน้าจอ สีหน้าประหลาดใจ “ความเข้มข้นของมลพิษจากสสารมืดแถวนี้ต่ำมาก แค่ 21% แปลกชะมัด”
ที่ผ่านมา ความเข้มข้นของสสารมืดในเขตปนเปื้อนระดับสี่ดาวแทบจะสูงกว่า 70% ทั้งนั้น