เชวี่ยซือหลินเองก็ประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเสิ่นซีจะเล่นเปียโนได้ไพเราะถึงเพียงนี้
เด็กสาวตรงหน้าที่นั่งอยู่หน้าเปียโนดูสงบนิ่ง เปล่งประกาย และแผ่รัศมีเต็มเปี่ยม ทั่วร่างเผยให้เห็นพื้นฐานแน่นปึ้กกับความมั่นใจที่สั่งสมมานาน เด็กคนนี้ยังซ่อนอะไรไว้อีกกันแน่!
ดูจากสีหน้าของเสิ่นเหิงกับเสิ่นเหยาแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นอน เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ตั้งใจกลั่นแกล้งเสิ่นซี
ดูท่าตระกูลเสิ่นจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้
บทเพลงจบลง
โน้ตตัวสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ ห้องรับแขกเงียบสนิท
ผ่านไปเต็มสามวินาที เสิ่นเฉิงหยวนจึงได้สติเป็นคนแรก แววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชมและปลื้มใจ ก่อนจะปรบมืออย่างแรง
เสียงปรบมือดังขึ้นต่อเนื่อง ก้องกังวานไปทั่วทั้งคฤหาสน์
“เพราะมาก! ฝีมือของซีซีอยู่ในระดับมืออาชีพอย่างแน่นอน!”
“ไม่คิดเลยว่าลูกสาวของเราจะมีพรสวรรค์เก่งกาจขนาดนี้ ซ่อนฝีมือไว้เสียมิดเชียว!”
ดวงตาของเวินจือโหรวเป็นประกาย ใจเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ความกังวลก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด
เสิ่นเจิงมองท่าทางสงบนิ่งของน้องสาว แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูและชื่นชม
ซีซีของเขานี่ช่างมีเรื่องให้ประหลาดใจได้ทุกด้านจริง ๆ
มีเพียงเสิ่นเหยากับเสิ่นเหิงเท่านั้นที่หน้าซีดเผือด อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ความอับอายมาเยือนอย่างรวดเร็วและรุนแรง
เมื่อครู่พวกเขายังมั่นใจว่าเสิ่นซีจะต้องขายหน้า ทั้งยังดูแคลนและเยาะเย้ยเธออย่างไม่เกรงใจ แต่พอหันกลับมาก็ถูกฝีมือเปียโนระดับยอดเยี่ยมของเธอบดขยี้จนยับ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย อยากหารูแผ่นดินมุดหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เสิ่นซีค่อย ๆ วางมือลง เงยหน้ามองทั้งสองคนที่สีหน้าไม่น่าดู มุมปากยกยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งไม่ทุกข์ร้อน