เสิ่นเหยามองเชวี่ยซือหลินที่กำลังคุยกับเสิ่นซี โดยอีกฝ่ายไม่ชายตามองเธอแม้แต่น้อย ความเกลียดชังที่มีต่อเสิ่นซีจึงยิ่งทวีขึ้นในใจ
เสิ่นเฉิงหยวนสังเกตเห็นว่าเสิ่นเหยาเอาแต่จ้องเชวี่ยซือหลิน หัวใจพลันกระตุกวูบ
ช่วงนี้เด็กคนนี้ก่อเรื่องไว้มากเกินไปแล้ว หากไปล่วงเกินเชวี่ยซือหลินกับเหลิ่งจี้ฉือเข้า ความพยายามของตระกูลเสิ่นที่สั่งสมมาหลายปีคงพังทลายหมดแน่
เขารีบเอ่ยขึ้นว่า “เสิ่นเหยา ไปช่วยแม่ต้อนรับแขกทางนั้นสิ”
แม้เสิ่นเหยาจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังกลัวว่าเสิ่นเฉิงหยวนจะโกรธ
“ได้ค่ะ ฉันไปเดี๋ยวนี้”
เสิ่นเหยาเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนสาวด้วยท่าทางขุ่นเคือง
ชุยหลินหลิน ลูกสมุนหมายเลขหนึ่งรีบถามขึ้นทันที “เหยาเหยา เป็นยังไงบ้าง?”
เสิ่นเหยาทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง “พี่เอาแต่ชวนคุณชายเชวี่ยคุย ฉันเลยไม่มีโอกาสพูดกับเขาเลย”
“ไม่นึกเลยว่าเสิ่นซีจะเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น กลับมาก็แย่งคนในครอบครัวกับเธอ ตอนนี้ยังจะไปยั่วยวนคุณชายเชวี่ยอีก”
“ก็อาศัยหน้าตาสวยอยู่ไม่กี่ส่วนไม่ใช่หรือไง ไร้ยางอายจริง ๆ”
“ใช่ หน้าด้านที่สุด เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็เรียนรู้วิธีแย่งผู้ชายแล้ว”
คนกลุ่มหนึ่งพากันด่าเสิ่นซีไม่หยุด
เสิ่นซีกำลังคุยกับเชวี่ยซือหลิน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากด้านข้าง พอหันไปก็เห็นเสิ่นเหยากับหญิงสาวอีกหลายคนกำลังมองเธออยู่ คงกำลังนินทาเธอเป็นแน่
ผู้หญิงพวกนี้ช่างน่าเบื่อจริง ๆ
เอาแต่จับตาดูเธอทุกวัน โดยเฉพาะเสิ่นเหยา มองเธอเป็นเสี้ยนหนามตำใจ
คงถูกตามใจจนเสียนิสัยกันหมดแล้ว
เธอหันไปถามเชวี่ยซือหลิน “คุณสนิทกับตระกูลเสิ่นมากเหรอ?”
“ทำไมถึงถามแบบนั้น?”
“ถ้าไม่สนิท แล้วมาทำไม มาดูความครึกครื้นเหรอ?”
เชวี่ยซือหลินชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายไม่คิดว่าเสิ่นซีจะตอบเขาแบบนี้