เสียงสะอื้นขาด ๆ หาย ๆ ที่ได้ยินก่อนหน้านี้จากนอกประตู
ยิ่งชัดเจนและต่อเนื่องขึ้นหลังจากเข้ามาในทางเดิน
ประตูเหล็กปิดลงด้านหลังเจียงไหลดังคลิก ก่อนกลอนจะเลื่อนลงล็อก
“ฮึ่ก”
คบเพลิงข้างประตูพลันลุกติดขึ้นเอง
เธออาศัยแสงเพียงน้อยนิด เดินตามเสียงร้องไห้ไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
ทางเดินนี้ยาวกว่าที่คิด แต่มีแสงสว่างอยู่แค่บริเวณเล็ก ๆ ข้างประตูเท่านั้น
ไม่นานเจียงไหลก็เดินเข้าไปในความมืดมิด
เสียงร้องไห้ข้างหูหยุดลงกะทันหัน
รอบด้านเงียบสนิท
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงผู้หญิงอ่อนโยนดังมาจากไม่ไกลเบื้องหน้า เจือความฉงนสงสัย
จากนั้นก็มีเสียง “เพียะ ๆ” ดังขึ้นสองครั้ง คล้ายกำลังตบอะไรบางอย่าง
“พังแล้วเหรอ?”
“ไม่น่าใช่นะ”
เสียงผู้หญิงพึมพำกับตัวเอง
“เพิ่งผ่านไปกี่ปีเอง…เอ๊ะ นี่ผ่านมากี่ปีแล้วนะ”
คำพูดที่เห็นได้ชัดว่าไม่ตรงกับ"บทบาทที่วางไว้"ทำให้เจียงไหลก้มมองตะกร้าของว่างในมือ
อย่าบอกนะว่าข้างในนี้เป็นห้องพักสำหรับสองคน?
แต่ในมือเธอมีอาหารแค่ชุดเดียว ไม่น่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วยนี่
ถ้าคนพูดคือ"ออโรร่า"งั้นก็…
เจียงไหลรู้สึกว่าจะมีเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเธอเกิดขึ้นอีกแล้ว
หลังเสียง “เพียะ ๆ” ที่ฟังคล้ายการตบวัตถุบางอย่างดังขึ้นสองครั้ง
ไม่นาน เสียงร้องไห้ที่หยุดไปแล้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงผู้หญิงยังคงพึมพำอะไรเบา ๆ อยู่
เจียงไหลคลำทางในความมืด เลี้ยวไปเลี้ยวมา เดินต่อไปอีกช่วงหนึ่ง