เจียงไหลเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
กาลครั้งหนึ่ง มีชาวประมงคนหนึ่งออกทะเลไปจับปลา แล้วบังเอิญได้ขวดทองเหลืองใบหนึ่งมา
เมื่อเขาเปิดปากขวด ควันก็หมุนวนพวยพุ่งขึ้น ก่อนจะรวมตัวเป็นมารร่างมหึมา
มารกล่าวกับเขาว่า “ฉันถูกขังอยู่ในขวดใบนี้มาครบ 300 ปีแล้ว”
“ตลอด 100 ปีแรก ฉันสาบานกับตัวเองเงียบ ๆ ว่า ใครก็ตามที่ปลดปล่อยฉัน ฉันจะทำให้เขามั่งคั่งและมีเกียรติไปตลอดชีวิต”
“ตลอด 100 ปีที่สอง ฉันให้สัญญาว่า จะทำให้ผู้ที่ช่วยฉันออกไปสมปรารถนาทุกอย่างในโลกนี้”
“ผ่านไป 100 ปีที่สาม ก็ยังไม่มีใครมาช่วยฉันอยู่ดี”
“การถูกจองจำทำให้ฉันเต็มไปด้วยความแค้น ฉันจึงสาบานอย่างอำมหิตว่า นับจากนี้ไป ใครก็ตามที่เปิดขวดปล่อยฉันออกมา”
“ฉันจะฆ่ามันด้วยมือตัวเอง ส่วนมันจะเลือกวิธีตายเอง”
"ออโรร่า" ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินวนรอบห้องแคบ ๆ ที่เรียบง่าย
ชายกระโปรงสีชมพูผืนใหญ่แผ่บานตามการเคลื่อนไหว
แสงไฟสลัวสีเหลืองทอดเงาร่างผอมบางของเธอลงบนผนังหม่นเทา:
“ความปรารถนาอันแรงกล้า คืออาหารหล่อเลี้ยงความเกลียดชัง”
“เพราะงั้น... ดูสิ ตอนนี้ฉันเหมือนมารที่ถูกปล่อยออกมาตัวนั้นไหม?”
"ออโรร่า" จ้องเจียงไหลเขม็ง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม บนใบหน้ายังเผยความแปลกใจปนพิกลอยู่เล็กน้อย
เจียงไหลเอ่ยขึ้นอย่างอ้อมแอ้ม “มีความเป็นไปได้ไหมว่า...”