หลังยืนยันแล้วว่าพวกมลทินไม่มีการกลายพันธุ์อย่างอื่นเกิดขึ้น
เจียงไหลก็ตรวจดูความเสียหายในค่ายและปริมาณไม้สนสีเงินที่เหลืออยู่อีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เพื่อป้องกันความเสียหายจากพายุไฟป่า
ทุกคนแทบจะเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงมา ทั้งดอกไม้ใบหญ้าสารพัดชนิด รวมถึงแคร็กเกอร์กะเทาะถั่วด้วย
ตอนนี้เปลวไฟดับลงแล้ว ทุกคนจึงเริ่มวุ่นวายกับการนำอุปกรณ์ที่เก็บลงมาไปวางคืนที่เดิม
เพราะสิ่งที่สงบลงคือพายุไฟป่า
ไม่ใช่พวกมลทิน
เจ้าพวกนั้นยังอยู่นอกค่าย ส่งเสียงโหยหวนใส่กำแพงเมืองไม่หยุด
หลังเก็บทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อย เจียงไหลก็หาวออกมา
จากนั้นเธอกล่าวราตรีสวัสดิ์กับคนอื่น ๆ ก่อนจะเตรียมกลับเข้าไปในบ้านพักปลอดภัย
ดูจากความแข็งแกร่งของพวกมลทินในตอนนี้
โปรแกรมเติมเสบียงอัตโนมัติเมื่อทำงานร่วมกับอุปกรณ์โจมตีต่าง ๆ ของค่าย
ก็น่าจะประคองสถานการณ์ไปได้ตลอดสามชั่วโมงที่เหลือ
ต้องรีบใช้ช่วงที่ยังเป็นเวลากลางคืนพักผ่อนให้เต็มที่
ถึงสมรรถภาพทางร่างกายจะดีขึ้นแล้ว
แต่ตอนนี้ทุกคนก็ยังไม่ได้กลายเป็นคนเหล็ก
การนอนหลับอย่างเพียงพอและการมีสภาพจิตใจที่ดี ยังคงสำคัญอย่างยิ่ง
“โครม”
เสียงของบางอย่างตกลงพื้นดังทึบ ๆ ทำให้ทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน
เจียงไหลหันไปมองต้นเสียงทันที
อวี๋ฉือยืนอยู่ข้างต้นกำเนิดสายน้ำมีชีวิต มือยังยกค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง
คิ้วของเขาขมวดแน่น บนใบหน้าที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงไหลเดินเข้าไป ก้มลงเก็บสิ่งที่เขาทำตกอยู่บนพื้น...