เจียงไหลกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่พักใหญ่
ก่อนจะส่ง "ไข่งูลึกลับ" ให้อวี๋ฉืออย่างจริงจัง
อวี๋ฉือรับมันมาด้วยสองมือ สีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กัน ทว่าก็ยังอดตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นไม่ได้
จากนั้นก็เดินจากไปอย่างกระตือรือร้น
เสิ่นชิงหรานมองตามแผ่นหลังของเขา ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิดว่า
“เขาจะไม่เพาะพันธุ์แล้วขายเองจริง ๆ เหรอ?”
“อย่างเช่น ติดพิษ ถอนพิษ ติดพิษ ถอนพิษ”
เจียงไหลเงียบไป
เพราะเธอคิดว่ามีโอกาสเกิดขึ้นจริง ๆ
แต่ถ้าตอบรับไปแบบนั้น ก็ดูจะใจร้ายไปหน่อย
เธอจึงเลือกเงียบอย่างฉลาด
เสิ่นชิงหรานเข้าใจดี
เห็นเจียงไหลไม่ตอบ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
เสิ่นชิงหรานทำหน้าเจ็บปวด
“พี่เจียง พอเจอคำถามตอบยากก็เงียบอีกแล้วนะ”
เจียงไหลที่กำลังตัดการเชื่อมต่อด้วยตัวเองยังคงแกล้งตายต่อไป
ส่วนหลินซีว่างกลับตั้งใจคิดตามคำพูดของเสิ่นชิงหราน
ครู่ต่อมา เขาก็เอ่ยเสียงขรึมว่า “ผมจำได้ว่าตอนเรียน คุณครูเคยบอกว่า”
“พัฒนาการของสิ่งต่าง ๆ มักไต่ระดับขึ้นเป็นเกลียว”
“อืม... ถ้าเอามาใช้กับพี่ฉือ ก็น่าจะสมเหตุสมผลนะ”
ถ้าติดพิษ ถอนพิษ แล้วก็ติดพิษ ถอนพิษซ้ำไปเรื่อย ๆ
ดูเหมือนจะช่วยผลักดันการแพทย์ของค่ายให้ก้าวหน้าไปท่ามกลางความยากลำบากก็ได้
จิงอวิ๋นซิ่วลูบเจ้ากิ้งก่าตัวเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน
เธอคิดว่าฟังดูมีเหตุผล แต่ก็ยังถามอย่างลังเลว่า
“คงไม่เป็นไรใช่ไหม?”