เครื่องบินส่วนตัวลอยค้างอยู่กลางอากาศ ตัวเครื่องยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หยางเหว่ยจับราวไม่อยู่ ก้นกระแทกพื้นทางเดิน ไม้จิ้มฟันในมือหล่นลงข้างเท้า
“แม่เจ้าโว้ย ใครกันเนี่ย ขับเครื่องบินแล้วยังเล่นลูกชนอีกเหรอ?”
หยางเหว่ยลูบก้นกบที่กระแทกจนเจ็บ ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินไปชะโงกดูนอกประตูห้องนักบิน
ฉู่ขวงเหรินเห็นร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศชัดเจน ก็ฟาดฝ่ามือลงบนผนังห้องนักบินจนผนังโลหะผสมยุบเป็นรอยฝ่ามือ
“จ้าวอู๋จี๋! ไอ้เด็กเวรนี่มันกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง ถึงกล้ามาขวางเครื่องบินส่วนตัวของฉัน!”
จ้าวเหวินเซวียนเดินเข้ามาเช่นกัน เขาดันแว่นกรอบทองบนสันจมูกพลางมองชายหนุ่มที่อยู่นอกกระจกหน้าต่าง
“จ้าวอู๋จี๋ หัวกะทิประจำชั้นปีสอง เลเวล 29 อาชีพจอมกระบี่วายุคลั่งระดับเอส”
“เหล่าฉู่ คราวนี้เราอนุมัติโควตาน้ำพุชีวิตให้กับน้องสาวของกู้ชิง คงไปแย่งผลประโยชน์ของหมอนี่เข้าแล้ว”
กู้ชิงยืนอยู่ด้านหลังทั้งสองคน พอได้ยินดังนั้นก็หันไปมองจ้าวเหวินเซวียน
“อาจารย์จ้าว โควตาน้ำพุชีวิตเดิมทีเป็นของเขาเหรอครับ?”
จ้าวเหวินเซวียนพยักหน้าแล้วอธิบาย
“น้ำพุชีวิตจะควบแน่นเป็นน้ำค้างต้นกำเนิดทุกครึ่งปี เดิมทีสำนักศึกษาเตรียมโควตานั้นไว้เป็นรางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศการประลองใหญ่ของชั้นปีสองเดือนหน้า”
“ตอนนี้จ้าวอู๋จี๋ครองอันดับหนึ่งบนกระดานคะแนนของชั้นปีสอง เขามองว่าน้ำพุชีวิตส่วนนั้นเป็นของตัวเองไปนานแล้ว”
“เช้านี้เหล่าฉู่ยื่นคำร้องต่ออธิการบดีเพื่อย้ายโควตานั้นมาให้ หลังจากตัดสินใจชักชวนนายเข้าร่วมสำนักศึกษา หมอนี่คงได้ข่าวเข้า เลยจงใจมาหาเรื่อง”
ระหว่างที่กำลังพูด จ้าวอู๋จี๋ซึ่งอยู่นอกกระจกหน้าต่างก็พลิกกระบี่เล่นท่าหนึ่ง ก่อนสอดกระบี่หนักสันกว้างกลับเข้าฝักที่หลัง
เขาทำสัญญาณชี้ลงไปยังห้องนักบินของเครื่องบินส่วนตัว จากนั้นก็หันหลัง กลายเป็นลำแสงสีเขียวพุ่งลงไปยังลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของสำนักศึกษาหลินอันด้านล่าง
ฉู่ขวงเหรินโกรธจนหนวดกระดิก เขาหันไปตะโกนใส่นักบิน
“ลงจอด! รีบลงจอดเดี๋ยวนี้! ฉันอยากเห็นนักว่าไอ้เด็กเวรนี่จะก่อเรื่องอะไรได้อีก!”