คำพูดของกู้ชิงเพิ่งสิ้นสุด หลิวทูตพิเศษก็รีบคลานเข้าไปในลิฟต์อย่างทุลักทุเล แม้แต่หนังสือแจ้งที่ตกอยู่ในถังขยะก็ยังไม่กล้าเก็บ
ประตูลิฟต์ปิดลง เสียงหัวเราะครืนก็ดังไปทั่วโถงทางเดิน
ผู้อำนวยการจากมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่งที่แย่งตัวคนไม่สำเร็จต่างส่ายหน้าถอนหายใจ ทักทายฉินเจิ้งหยวน แล้วทยอยขึ้นลิฟต์อีกตัวจากไป
ฉู่ขวงเหรินปรบมือสองสามครั้ง ก่อนหันไปมองกู้ชิง
“สะใจจริง! ฉันไม่ชอบพวกหลาน ๆ จากนครศักดิ์สิทธิ์นั่นมานานแล้ว ทำตัววางมาดทั้งวัน พอเจอตระกูลใหญ่ก็ส่ายหางประจบ!”
“น้องชาย ในเมื่อเซ็นสัญญาแล้ว ก็อย่ามัวมายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงนี้เลย”
“เรือเหาะพยาบาลจอดอยู่บนลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าโรงพยาบาลตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว ตอนนี้ไปรับน้องสาวของนายขึ้นไปกันเถอะ!”
กู้ชิงพยักหน้ารับ แล้วผลักประตูห้องไอซียูเข้าไป
จ้าวเหวินเซวียนเรียกทีมแพทย์ที่ติดตามมาด้วยไว้ก่อนแล้ว พวกเขาตัดกระแสไฟของเครื่องมือที่ยึดตรึงร่างคนไข้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นเข็นเตียงเคลื่อนที่ไปยังลิฟต์เฉพาะ
เมื่อขึ้นถึงดาดฟ้า ก็เห็นเรือเหาะขนาดใหญ่สีเงินขาว ประดับตราต้นไม้โบราณ จอดอยู่กลางลาน ใบพัดหมุนช้า ๆ
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ด้านในไม่มีที่นั่งโดยสารธรรมดา แต่กลับมีแคปซูลพยุงชีพใสวางอยู่ตรงกลาง ภายในมีของเหลวสีเขียวมรกตไหลเวียน
เภสัชกรจากสำนักศึกษาที่เดินทางมาด้วยก้าวออกมา สั่งให้ทีมแพทย์นำกู้เสี่ยวอวี๋เข้าไปในแคปซูลพยุงชีพ จากนั้นปิดฝาครอบแล้วกดปุ่มเริ่มทำงาน
ของเหลวสีเขียวมรกตท่วมถึงหัวไหล่ของกู้เสี่ยวอวี๋ ลายสีดำที่เดิมพันอยู่รอบเส้นชีพจรหัวใจค่อย ๆ ถอยกลับไปอยู่มุมหนึ่งของอกภายในเวลาไม่กี่วินาทีหลังสัมผัสน้ำยา และไม่แพร่กระจายออกไปอีก
กู้ชิงเปิดใช้ทักษะหยั่งรู้อายุขัยมองดู
ตัวนับถอยหลังอายุขัยที่เดิมยังคงเดินอย่างเชื่องช้าเหนือศีรษะกู้เสี่ยวอวี๋หยุดลงแล้ว และค้างอยู่ที่ 210 วันอย่างมั่นคง
เภสัชกรเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนหันมารายงานกู้ชิง
“นักศึกษากู้ ไม่ต้องกังวลครับ แคปซูลพยุงชีพนี้เติมน้ำพุแห่งชีวิตเข้มข้นที่เจือจางแล้วไว้”