คุณหมอจี้ เส้นทางตามง้อรักราบรื่นไหม

ตอนที่ 4 คุณหมอจี้ เส้นทางตามง้อภรรยาราบรื่นไหม

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จี้หวยซวี่เงยหน้ามองเธอ แววตาราบเรียบ น้ำเสียงไร้อารมณ์ขึ้นลง ราวกับกำลังซักถามข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วยตามปกติ

“คุณกับคนไข้เป็นอะไรกัน?”

เธอได้สติ ปลายนิ้วงอตรงหัวเข่าเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยเสียงนุ่มนวลและมั่นคง “เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันค่ะ”

ปลายปากกาที่กำลังเขียนอยู่เหนือรายงานชะงักลง จี้หวยซวี่เงยหน้ามองเธออีกครั้ง เพียงชั่วพริบตาสั้น ๆ คล้ายบังเอิญเห็นสิ่งหายากเข้า

เขาไม่ได้พูดอะไร แววตาที่ไหววูบเพียงครู่เดียวกลับมาสงบนิ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงเขียนรายงานต่อ เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ สายตาไม่ละจากกระดาษ

“หมอตู้ไม่อยู่ ผมจะจัดการแทนให้ รอสักครู่นะครับ”

เธอเอ่ยขอบคุณเบา ๆ กลัวจะรบกวนความเงียบสงบที่หาได้ยากในห้องทำงาน ก่อนนั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง สายตาเหลือบมองตู้เอกสารสีเทาขาวฝั่งตรงข้ามเป็นครั้งคราว แต่กลับดูเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

ภายในห้องทำงานเหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ๆ กับเสียงปลายปากกาของจี้หวยซวี่เสียดสีกับกระดาษ เสียงแผ่วเบาต่อเนื่องนั้นเสียดกระทบแก้วหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้จังหวะหัวใจรวนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

ราวห้านาทีต่อมา จี้หวยซวี่ปิดฝาปากกา คล้ายเสียงสัญญาณจบประโยคดัง “กึก” เบา ๆ

เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยังโต๊ะอีกตัว แล้วค้นหาเอกสารในกองแฟ้มที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

เธอมองนิ้วมือของชายหนุ่มที่ไล้ไปตามสันแฟ้มอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหยิบกระดาษเอสี่แผ่นบางออกมา

จี้หวยซวี่กวาดตามองชื่อบนหน้าแรก แล้วเสียงของเขาก็ดังมาจากเหนือแผ่นกระดาษ น้ำเสียงเหมือนกำลังยืนยันข้อมูล “คนไข้ชื่อซูหน่วนหน่วนใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ” เธอตอบ น้ำเสียงมีความตึงเครียดเจืออยู่เล็กน้อย

สายตาของจี้หวยซวี่ยังคงจับอยู่บนสรุปการออกจากโรงพยาบาล เขายกมือชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พลางเอ่ยสั้น ๆ “เชิญนั่งตรงนี้ครับ”

เธอลุกเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่เฉียงตรงข้ามกับจี้หวยซวี่

พื้นเก้าอี้เย็นเยียบ ความเย็นซึมผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ของกระโปรงเข้าสู่ผิว

จี้หวยซวี่หยิบดินสอที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา คงเป็นของที่หมอตู้ทิ้งไว้ แล้วขีดเครื่องหมายใต้ชื่อยาแต่ละรายการใน “สรุปการออกจากโรงพยาบาล”

เธอมองปลายดินสอเคลื่อนไปบนกระดาษ ทุกขีดทุกเส้นปรากฏชัดในสายตา

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกราวกับมีเสียงโน้ตดนตรีดังขึ้นในหู ทำให้หัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

จี้หวยซวี่อธิบายยาแต่ละตัวให้เธอฟัง พูดไม่เร็วไม่ช้า ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ

ยาบางชนิดกินเพียงไม่กี่เดือนก็หยุดได้ แต่บางชนิดต้องกินไปอีกนาน ราวกับเถาวัลย์ที่หยั่งรากอยู่ในร่างกาย ต้องอยู่ร่วมกันไปตลอดชีวิต

พอได้ยินคำว่า “ระยะยาว” เธอก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

ซูหน่วนหน่วนเพิ่งอายุยี่สิบห้าปี เป็นช่วงวัยที่ดีที่สุดของชีวิต แต่กลับต้องกินยาไปอีกหลายสิบปี

ช่างโหดร้ายเหลือเกิน

จี้หวยซวี่ขีดผ่านข้อความอีกบรรทัด “ยาตัวนี้ต้องฉีดบริเวณหน้าท้อง ครึ่งเดือนฉีดหนึ่งเข็ม

อีกหนึ่งเดือนมาตรวจซ้ำ ถ้าผลเลือดอยู่ในเกณฑ์ปกติ ก็ไม่ต้องใช้ยาต่อแล้วครับ”

ตอนเธอตอบว่า “ค่ะ” เสียงฟังดูเลื่อนลอยเล็กน้อย

จี้หวยซวี่กำชับข้อควรระวังหลังออกจากโรงพยาบาลต่อ ทั้งเรื่องอาหารที่ควรเน้นรสอ่อน การใช้ชีวิตให้เป็นเวลา อารมณ์ไม่ควรขึ้นลงรุนแรง และควรหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนัก

เธอพยายามจดจ่อกับทุกคำที่จี้หวยซวี่พูด พยายามยัดชื่อยา ปริมาณ และเวลาที่ต้องกินลงไปในสมองทีละอย่าง

ไม่รู้ตัวเลยว่าอุณหภูมิบนใบหน้าเริ่มควบคุมไม่ได้อีกครั้ง ความร้อนแผ่ขึ้นจากด้านล่างทีละชั้น

ผิวของเธอขาวมาก เป็นสีขาวเย็นที่ดูเหมือนซึมออกมาจากกระดูก เพียงมีสีแดงแต้มเล็กน้อยก็เห็นได้ชัด ราวกับหยดชาดแดงแต้มลงบนกระดาษสาแล้วซึมเป็นวงจาง ๆ คงเป็นเช่นนี้เอง

ตอนนี้ความร้อนลามจากโคนหูไปจนถึงโหนกแก้ม แม้แต่ลำคอก็ขึ้นสีชมพู ราวกับถูกไฟแผดเผา เธอรู้สึกได้ถึงเหงื่อบาง ๆ ที่ผุดขึ้นบนผิวและร้อนผ่าว

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดของจี้หวยซวี่เมื่อครู่นี้ “ที่นี่คือโรงพยาบาล ถ้าไม่สบายก็ไปหาหมอ”

เขาคงสังเกตเห็นว่าเธอ “ผิดปกติ” ถึงได้พูดแบบนั้นสินะ?

พอคิดว่าอาจเป็นเพราะเหตุนี้ ความกระอักกระอ่วนและความเขินอายก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนยิ่งกว่าเดิม

เวลาจี้หวยซวี่พูด สายตาของเขาจับอยู่บนกระดาษตลอด บางครั้งก็เงยหน้ามองเธอ คล้ายกำลังตรวจดูว่าเธอตั้งใจฟังอยู่หรือเปล่า

เธอลุกขึ้นขอบคุณจี้หวยซวี่ ตอนยืนเข่ากระแทกขาโต๊ะเบา ๆ จนเกิดเสียงดังขึ้น

เธอรีบถอยหลังไปครึ่งก้าว พูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “คุณหมอจี้ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ

ขอบคุณค่ะ”

จี้หวยซวี่ไม่ได้เงยหน้า เพียงขานรับว่า “อืม” นิ้วเรียวยาวเสียบปากกาด้ามนั้นกลับลงในกระบอกแล้ว

เธอเดินไปทางประตูอย่างแผ่วเบา

มือเพิ่งแตะลูกบิด เสียงจี้หวยซวี่รับโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงของเขายังคงใสกระจ่างและราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ “ได้ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้”

ตามด้วยเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อน เสียงฝีเท้า และเสียงแฟ้มปิดลงเบา ๆ การเคลื่อนไหวต่อเนื่องกันอย่างฉับไว คล้ายถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นดึงรั้งให้มุ่งหน้าไปยังเรื่องถัดไปอย่างเป็นระเบียบ

......

นาฬิกาปลุกตอนเจ็ดโมงดังขึ้นตรงเวลา เสียงอิเล็กทรอนิกส์แหลมสูงกรีดความเงียบยามเช้าอย่างกะทันหัน

หลินเหมี่ยวยังหลับตา ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอคลำหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงตามความทรงจำ ปลายนิ้วแตะลงตรงตำแหน่งคุ้นเคยบนหน้าจอ

เสียงนาฬิกาปลุกหยุดลงทันที ทว่าคลื่นเสียงที่หลงเหลือยังคงก้องหึ่งอยู่ในแก้วหู

ผ่านไปราวสิบนาที เธอหาวทั้งที่ยังงัวเงีย น้ำตาจากปฏิกิริยาตามธรรมชาติซึมออกมาตรงหางตาเล็กน้อย

เธอพลิกตัวอย่างไม่เต็มใจ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วถูไถสองสามครั้ง อ้อนเตียงราวกับแมวไม่มีผิด

ผ่านไปอีกห้านาที ในที่สุดเธอก็ยอมลืมตา สายตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากพร่ามัวเป็นชัดเจน เคลื่อนจากเพดานไปยังแสงอาทิตย์เส้นบางที่ลอดผ่านช่องม่าน จากขอบหน้าต่างเลื่อนไปทีละนิดจนถึงหน้าจอโทรศัพท์

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ใช้นิ้วโป้งปัดปลดล็อกหน้าจอ แล้วเปิดห้องสนทนากับจี้หวยซวี่

ในหน้าต่างสนทนาไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีจุดแจ้งเตือนสีแดง มีเพียงข้อความสุดท้ายที่เธอส่งออกไปเมื่อคืนจากนอกบริเวณอาคาร ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวด้านล่างสุด ดูเหงายิ่งกว่าเรือลำน้อยที่ถูกทิ้งไว้บนชายหาดโดยไม่มีใครเหลียวแล

“อาการขี้ลืม” ของจี้หวยซวี่ที่มีต่อเธอเพียงคนเดียว ยืดเยื้อมาจากฤดูร้อนปีก่อนจนถึงฤดูร้อนปีนี้ ตั้งแต่รู้จักกันจนรักกัน จากวันที่ตกลงคบกันมาจนถึงตอนนี้ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

เส้นทางที่ควรเป็นการมุ่งเข้าหากันจากทั้งสองฝ่าย กลับมีเพียงเธอที่เขย่งปลายเท้า เหยียดแขนออกไปส่งต่อความรู้สึกสู่อีกฟากอยู่ฝ่ายเดียว

ส่วนคนที่อยู่อีกฝั่งมักหันหลังให้เธอ มัวแต่จัดการธุระของตัวเอง นาน ๆ ครั้งถึงหันหน้ามาขานรับสักคำ แค่นั้นก็เป็นการตอบสนองทั้งหมดแล้ว

โทรศัพท์ถูกคว่ำไว้ข้างหมอน เธอจ้องเงาไฟเรียวยาวบนเพดาน แววตาว่างเปล่า

หลังจากคบกันได้ราวครึ่งปี พวกเขาก็มีครั้งแรกที่ “ปิดม่านแล้ว”

ความใกล้ชิดครั้งนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่มีสัญญาณเตือน ราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างฉับพลันในบ่ายวันหนึ่งของฤดูร้อน ซัดถล่มระเบียบทุกอย่างจนกระจัดกระจาย

หลังจากนั้น เธอนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย จ้องโคมไฟเพดานที่ยังไม่ได้เปิด สิ่งที่ผุดขึ้นในใจไม่ใช่ความหวานชื่นหรือความเขินอาย แต่เป็นความงุนงงเลือนรางที่คล้ายถูกตรึงค้างไว้

ตอนนั้นเธอคิดว่า เมื่อได้แนบชิดกันแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงหยั่งรากลงได้จริง เหมือนเมล็ดพันธุ์ที่ฝังในดิน ขอเพียงรดน้ำและรอคอย สักวันย่อมออกผล

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป