เสียงคนขับรถดังขึ้นเตือนหลินเหมี่ยวว่า “ถึงที่หมายแล้วค่ะ”
หลินเหมี่ยวดึงตัวเองออกจากห้วงความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ที่เคยชัดเจนสดใสพลันซีดจาง แตกสลายเป็นเศษภาพเลือนราง
เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะจ่ายค่าโดยสารแล้วผลักประตูลงจากรถ
ลมกลางคืนพัดพาความชื้นอบอ้าวเข้าปะทะใบหน้า เธอเดินไปตามแสงจันทร์อันริบหรี่ มุ่งหน้าเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมทีละก้าว
กลับถึงบ้านแล้ว เธอก็อาบน้ำอย่างง่าย ๆ สายน้ำดังซ่าอยู่ครู่หนึ่ง ชะล้างทั้งเหงื่อเหนียวเหนอะและความเหนื่อยล้าออกไป
เธอเทน้ำใส่แก้ววางไว้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ เสียงก้นแก้วกระทบโต๊ะดังเบา ๆ ระลอกน้ำไหวอยู่ในแก้วสองสามครั้ง ก่อนจะกลับมานิ่งสงบ
เปิด “โหมดทำงานล่วงเวลา” หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น โปรแกรมออกแบบโหลดเสร็จเรียบร้อย ชั้นของแบบร่างซ้อนทับกันแล้วชั้นเล่า เส้นสายและโครงสร้างแน่นขนัดราวกับตาข่ายที่รอให้ใครสักคนมาแก้ปม
พอลุกขึ้นอีกครั้ง หลังของเธอก็ปวดเมื่อยจนแข็งทื่อ คอเกร็งจนส่งเสียงกรอบแกรบ
เธอยืดเส้นยืดสาย ชูแขนขึ้นเหนือศีรษะ ยืดแผ่นหลังให้ตรง ข้อต่อส่งเสียงดังกรุ๊บกรั๊บต่อเนื่องกัน ราวกับบานพับขึ้นสนิมที่ถูกฝืนง้างออก
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจ ตัวเลขบนหน้าจอสว่างจ้าจนแทงตา
เกือบตีสามแล้ว
สายบาง ๆ ในใจพลันถูกดีดกระตุก
“แย่แล้ว ลืมส่งข้อความหาจี้หวยซวี่” เธอพึมพำด้วยความรู้สึกผิดและหงุดหงิดตัวเอง
เธอเปิดหน้าต่างแชตของทั้งคู่ ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอแล้วชะงักไป
ประวัติแชตเรียงเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด เต็มไปด้วยข้อความที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา: อรุณสวัสดิ์ ราตรีสวัสดิ์ กินข้าวหรือยัง อากาศหนาวแล้วใส่เสื้อเพิ่มด้วย ลูกแมวที่เห็นข้างทาง มุกตลกขำ ๆ...
ส่วนคำตอบของจี้หวยซวี่ นอกจาก “ได้” สั้น ๆ จืดชืด ก็มีแต่ “ยุ่งอยู่” ที่เย็นชา กับ “แล้วแต่คุณ” ซึ่งโผล่มาเป็นครั้งคราว
ถ้อยคำสั้น ๆ ไม่กี่คำถูกตัดเป็นช่วง ๆ กระจัดกระจายอยู่ระหว่างข้อความยืดยาวของเธอ ยิ่งดูโดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่าต้นไม้แห้งแล้งไม่กี่ต้นกลางทุ่งรกร้าง ไม่เป็นผืนป่า ไม่เป็นทิวทัศน์
มองคำตอบปัด ๆ ที่สั้นจนแทบไม่มีอะไรสั้นไปกว่านี้ หัวใจของหลินเหมี่ยวก็พลันขมฝาด ความขมขื่นเอ่อขึ้นมาจากท้อง ค่อย ๆ ดันขึ้นมาจนสุดท้ายพุ่งเข้าโพรงจมูก
คบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว แต่ถ้าไม่นับเวลาบนเตียง ทั้งคู่ก็แทบไม่สนิทกันเลย
ผู้ชายที่มักควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไร้แบบแผน ทั้งยังเอาแต่ใจและรุกรานในยามอยู่บนเตียง พอลงจากเตียงก็เหมือนถูกกดปุ่มสลับโหมด กลับกลายเป็นคุณหมอจี้ผู้เย็นชาในทันที
แม้แต่ตอนสวมชุดนอน เขาก็ยังทำให้คนรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่ผลักไสผู้คนออกไปไกล แค่สวมแว่น สายตาที่มองเธอก็มีทั้งความห่างเหินสามส่วนและความเป็นทางการเจ็ดส่วน ราวกับความเร่าร้อนและการพัวพันเมื่อไม่นานมานี้เป็นเพียงความฝันลำพังของเธอ
พวกเขาไม่ฉลองวันครบรอบ ไม่ฉลองวันวาเลนไทน์ กุหลาบกับลูกโป่งบนถนนมีอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลยสักนิด จี้หวยซวี่ไม่เพียงไม่ฉลองวันเกิด แต่ยังไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าวันเกิดของเธออยู่วันที่เท่าไร ราวกับวันนั้นไม่ต่างอะไรจากวันธรรมดาวันหนึ่งสำหรับเขา
เธอไม่มีกุญแจบ้านของจี้หวยซวี่ ไม่มีข้อมูลลายนิ้วมือ ไม่รู้รหัสประตูทางเข้า แม้แต่ประตูใหญ่ของหมู่บ้านจัดสรรก็ยังผ่านเข้าไปไม่ได้
ทุกครั้งที่ไปบ้านจี้หวยซวี่ เธอต้องรอให้ รปภ. ตรวจสอบตัวตนผู้มาติดต่ออยู่นอกประตูทางเข้า แจ้งชื่อจี้หวยซวี่ รอให้อีกฝ่ายยืนยันแล้วจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไป
จี้หวยซวี่ไม่เคยให้เธอค้างคืน ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน หรือเธอจะเหนื่อยเพียงใด เขาก็พูดอยู่ประโยคเดียวว่า “ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย”
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ จี้หวยซวี่รู้แค่ว่าเธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ แต่ไม่รู้ว่าอยู่ชั้นไหนหรือห้องเลขที่อะไร
บางครั้งเขาเคยไปส่งเธอสองครั้ง แต่ไม่เคยขึ้นไปข้างบน ราวกับที่อยู่ของเธอเป็นเพียงพิกัดนามธรรมที่มีอยู่แค่ตรงขอบความรับรู้ของเขา ไม่จำเป็นต้องยืนยันให้แน่ชัด
พวกเขาไม่เคยออกเดตข้างนอก ไม่ว่าจะเดินช็อปปิง ดูหนัง กินของอร่อย หรือแม้แต่จับมือ เรื่องธรรมดาสามัญที่สุดระหว่างคู่รักเหล่านี้ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา
“การเดต” ของพวกเขามีเพียงสองอย่างให้ทำ: เธอทำอาหารให้จี้หวยซวี่ จากนั้นก็ไปสานสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งบนเตียง
อาหารหนึ่งมื้อ ความสัมพันธ์ทางกายหนึ่งครั้ง ขั้นตอนตายตัวชุดหนึ่ง เป็นไปตามลำดับ วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยก้าวล้ำ ไม่เคยเกินเลย
หลินเหมี่ยวล็อกหน้าจอโทรศัพท์ หน้าจอดับลง สะท้อนเงาร่างของเธอที่พร่าเลือน
เธอวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อชาร์จไฟ แล้วหลับตาลง ไม่อยากคิดอะไรอีก คิดต่อไปก็ไม่มีคำตอบ
แต่ความคิดเหล่านั้นกลับพันเกี่ยวเธอแน่นยิ่งกว่าสาหร่ายใต้น้ำ กดลงไปกอหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอีกกอ พัวพันไม่เลิกราวกับไม่ยอมปล่อยเธอไป
ก่อนนอน เธอก็ยังเลือกหยิบความทรงจำช่วงหนึ่งขึ้นมานึกถึง
......
หลังจากซูหน่วนหน่วนเข้ารับการตรวจหลายอย่าง เธอก็เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลในวันนั้น และจำเป็นต้องผ่าตัดใส่ขดลวดหัวใจ ทว่าพ่อแม่ของเธอไปทำงานไกลถึงต่างประเทศ อยู่ห่างกันเป็นหมื่นลี้ แม้จะอยากช่วยก็ทำได้ไม่เต็มที่ ทั้งกำลังคนและเงินทุนก็ไม่เพียงพอ
เธอลางานสองสามวัน คอยดูแลอยู่ที่โรงพยาบาลแทบไม่ห่างกาย
เช้าวันที่สองหลังผ่าตัด จี้หวยซวี่พาทีมแพทย์เข้ามาตรวจอาการ เสื้อกาวน์สีขาวทยอยเดินตามกันเข้ามา
จี้หวยซวี่เดินนำอยู่หน้าสุด สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงราบเรียบขณะอธิบายค่าตรวจต่าง ๆ และแผนการใช้ยา
ซูหน่วนหน่วนที่นอนอยู่บนเตียงฟังแล้วแทบไม่เข้าใจ
เธอเห็นเพื่อนสนิทเริ่มจากทำหน้างง ก่อนใบหน้าจะยับย่นจนแทบกลายเป็นซาลาเปาสิบแปดจีบ ชวนให้หัวเราะ
แต่พอเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจแล้วสบเข้ากับสายตาของจี้หวยซวี่อย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเธอก็แดงวาบขึ้นมาทันที
คิ้วของจี้หวยซวี่ขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ไม่จำเป็นต้องจำตอนนี้ก็ได้ค่ะ
ก่อนออกจากโรงพยาบาล คุณหมอเจ้าของไข้จะอธิบายเรื่องยาและข้อควรระวังให้ฟัง ในสรุปการรักษาก่อนออกจากโรงพยาบาลก็เขียนไว้หมดแล้ว”
พูดจบ สายตาของเขาก็เลื่อนผ่านใบหน้าของเธอ ก่อนจะเสริมว่า “ช่วงบ่ายโมงถึงสี่โมงครึ่ง ญาติมาคุยกับหมอที่ห้องทำงานได้ครับ”
เธอพยักหน้าอย่างสงบเสงี่ยม ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าว
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ในสายตาคนอื่น สีหน้าของเธอจริงจังเกินเหตุจนดูเกินจริง
ซูหน่วนหน่วนซาบซึ้งจนแทบพูดไม่ออก “เหมี่ยวเหมี่ยว เธอดีจังเลย โชคดีที่มีเธออยู่ด้วย”
เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง
ตอนบ่าย เธอไปที่ห้องทำงานแพทย์
ผลักประตูเข้าไปข้างในก็พบว่าห้องว่างเปล่า มีเพียงจี้หวยซวี่คนเดียว เขากำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่าง ปลายปากกาลากไปบนกระดาษ ส่งเสียงเสียดสีเบา ๆ ต่อเนื่อง
ภายในวันเดียว ใบหน้าของเธอแดงไปแล้วสองครั้ง ครั้งแรกตอนจี้หวยซวี่มาตรวจอาการในตอนเช้า ส่วนครั้งที่สองคือตอนนี้
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นกระดาษลอยอยู่ในอากาศ ห้องทำงานเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังเดินติ๊กต็อก
จี้หวยซวี่เงยหน้ามองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ “ที่นี่คือโรงพยาบาล ถ้าไม่สบายก็ไปหาหมอสิครับ”
เธอมองชายหนุ่มอย่างงุนงง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ราวกับถูกใครสาดน้ำเย็นใส่เต็มหน้า ไม่เข้าใจว่าคำพูดเมื่อครู่นี้เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
“ที่จุดพยาบาลมีเครื่องวัดอุณหภูมิหน้าผากครับ” จี้หวยซวี่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ท่าทางเหมือนสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังไม่ไป
เขามองเธอด้วยสายตาตรงไปตรงมา น้ำเสียงหนักแน่น ราวกับวินิจฉัยไปแล้วอย่างไม่มีข้อกังขา
เธอยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ กะพริบตาปริบ ๆ ขนตาพลิ้วไหว
เธออยากพูดอะไรสักอย่าง ริมฝีปากขยับไปมา แต่กลับไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหน สุดท้ายจึงเหลือเพียงความสงสัยงุนงงที่ไร้ที่มาอุดแน่นอยู่ในลำคอ