บทที่ 193 มารแท้
ยามนี้จ้าวสวินถูกลู่ฝานโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ราวกับยังสงสัยว่าเหตุใดทาสวิญญาณของตนจึงยึดร่างไม่สำเร็จ
ทว่าจ้าวสวินยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ก็เห็นลูกไฟหลอมละลายหลายสิบลูกพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้า โถมเข้าใส่เขาอย่างดุดัน!
เมื่อเห็นเช่นนั้น จ้าวสวินไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบยกมือสะบัดแผ่นยันต์ออกไป แผ่นยันต์แปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงสีทองในพริบตา
ตูม! ตูม! ตูม!
ลูกไฟหลอมละลายกระแทกม่านแสง ก่อนจะถูกสกัดไว้ได้ทันที
“เจ้าหนูนี่! หลุดพ้นจากการถูกทาสวิญญาณยึดร่างได้อย่างไร!” จ้าวสวินยืนอยู่ภายในม่านแสง ใบหน้าเขียวคล้ำ
ขณะนั้นดวงตาทั้งสองของลู่ฝานมีแสงอสนีบาตวูบวาบ จากนั้นร่างของเขาก็สะท้านวูบ กระแสอัสนีมหาศาลพลันปะทุออกมารอบกาย!
“อ๊าก!”
ชั่วพริบตา ทาสวิญญาณที่เกาะอยู่ในร่างของลู่ฝานก็ถูกอสนีบาตฟ้าบีบบังคับให้หลุดออกมา
“นายท่าน! ช่วยข้าด้วย!” ทาสวิญญาณเพิ่งหลุดออกมาก็รีบพุ่งไปหาจ้าวสวินทันที
“นี่มันสายฟ้าอะไรกัน!” จ้าวสวินเห็นอสนีบาตฟ้าที่ลู่ฝานระเบิดพลังออกมาแล้วตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
สายฟ้านี้มีอานุภาพดุดันและบริสุทธิ์อย่างยิ่ง มิใช่สิ่งที่สายฟ้าธาตุทั่วไปจะเทียบได้!
เห็นทาสวิญญาณกำลังบินไปหาจ้าวสวิน ลู่ฝานจะปล่อยให้มันมีโอกาสเช่นนั้นได้อย่างไร เขายกมือขึ้นแล้วตบฝ่ามือออกไปอย่างแรง!
หึ่ง!
ลำแสงสีทองยาวนับหมื่นจั้งพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ เข้าปกคลุมทาสวิญญาณโดยตรง ก่อนจะตบมันจนวิญญาณแตกสลายสิ้นในพริบตา!
“วิชาปราณแท้แกร่งกล้าของสำนักปราณเดียวรึ?” จ้าวสวินเห็นลู่ฝานใช้วิชาทรงพลังอีกครั้ง สีหน้าทีเล่นทีจริงเมื่อครู่จึงพลันแปรเป็นจริงจัง