ขณะนี้เจียวไม้ยังคงต่อสู้พันตูกับมังกรกระดูกกลางอากาศ ภายใต้การควบคุมของลู่ฝาน มันยังพอรับมือได้ พลังแห่งความตายไร้วิญญาณที่อีกฝ่ายพ่นออกมาแต่ละครั้งล้วนถูกเจียวไม้หลบพ้น
แม้หลบไม่ทันและถูกพลังนั้นเข้าเพียงเล็กน้อย ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้เจียวไม้หมดสภาพลงมือในทันที
แต่จากเรื่องนี้ก็พอมองออกว่า กระดูกเซียนที่ว่าเป็นสมบัติโบราณหายากยิ่งชนิดหนึ่ง
อย่างน้อยในด้านพลังโจมตี มันไม่ได้ด้อยไปกว่าเจียวไม้ซึ่งเป็นสมบัติโบราณของลู่ฝานเลย ซ้ำยังเหนือกว่าอยู่เล็กน้อยด้วย
ยามนี้จ้าวสวินยังคงยืนนิ่งอยู่บนภูเขากระดูก ตอนแรกเขายังตั้งใจต่อสู้อยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าเจียวไม้ของลู่ฝานตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จ้าวสวินก็พลันหมดความสนใจ
ดูท่าเขาคงคิดว่าความสามารถของลู่ฝานมีเพียงเท่านี้ จึงยกมือปล่อยเก้าอี้ไม้สีดำออกมาตัวหนึ่ง แล้วนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าผ่อนคลายยิ่ง
ส่วนลู่ฝาน แม้จะยืนอยู่ในระดับเดียวกับจ้าวสวิน แต่สายตากลับจับจ้องเจียวไม้ตลอดเวลา ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เกรงว่ามังกรกระดูกจะพ่นพลังแห่งความตายไร้วิญญาณใส่จนเจียวไม้หมดสภาพ
เห็นได้ชัดว่าจ้าวสวินมีพลังแท้จริงถึงจุดสูงสุดของขั้นแก่นทองระยะกลาง ญาณทิพย์ก็ไม่อ่อนด้อย อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเดียวกับลู่ฝาน
“สหายเต๋าลู่ อาศัยเพียงเจียวไม้ตัวนี้ ข้าดูแล้วเจ้าคงทำลายมังกรกระดูกของข้าไม่ได้ มิสู้ใช้สมบัติวิเศษเพิ่มอีกสักสองสามชิ้น จะได้ไม่ต้องให้สมบัติโบราณของเจ้าพังเสียก่อน แล้วเจ้าจะไม่มีที่พึ่งมิใช่หรือ” จ้าวสวินนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้สีดำ กล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านเจือความดูแคลน