ยามนี้ ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณตัวน้อยกว่ายี่สิบคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสำนักยังคิดจะชักกระบี่ขึ้นต้านทาน ทว่าเย่หลิงซีเรียกอาวุธวิเศษรูปพัดออกมา เพียงโบกครั้งเดียว ผู้บำเพ็ญตัวน้อยหลายคนที่ขวางทางก็ถูกพัดจนล้มระเนระนาด
ศิษย์สำนักหุบเขาหลิงคนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาขวางตามอำเภอใจอีก อย่างไรเสีย ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นปลายมิใช่คนที่พวกเขาจะต้านทานได้
หลังเข้าไปในสำนักหุบเขาหลิง ลู่ฝานก็โยนกระบี่ชิงเฟิงขั้นสูงเล่มนั้นให้เย่หลิงซีทันที
เมื่อได้อาวุธวิเศษขั้นสูงของตนคืนมา เย่หลิงซีก็เริ่มกวาดทรัพย์สิน
นางชำนาญงานนี้อย่างยิ่ง เริ่มจากสวนโอสถ เก็บสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดลงถุงเก็บของ
จากนั้นก็ไปยังคลังสมบัติ ไม่ว่าจะเป็นโอสถ อาวุธวิเศษ แผ่นยันต์ หรือหินวิญญาณ ล้วนเก็บลงถุงเก็บของจนหมด
เรียกได้ว่าตั๊กแตนยกโขยงผ่านไป หญ้าสักต้นก็ไม่เหลือ...
ภาพนี้ทำลู่ฝานตะลึงตาค้าง เดาได้ไม่ยากว่าเย่หลิงซีคงไม่ได้ทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก
หลังจากกวาดของมีค่าทุกชิ้นในสำนักหุบเขาหลิงจนเกลี้ยง นางก็จากไปพร้อมลู่ฝานอย่างรวดเร็ว
ก่อนจากไป ลู่ฝานยังเก็บค่ายกลสายฟ้าหกเกราะกลับมาด้วย
บัดนี้เหลือเพียงซากข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น กับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานสามคนที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่
พวกเขาทำได้เพียงมองสำนักของตนถูกปล้นตาปริบ ๆ แต่ไร้กำลังจะขัดขวาง...
“บัดซบ! บัดซบ! พวกผู้บำเพ็ญชั่วร้ายทั้งหลาย สำนักหุบเขาหลิงของข้าจะไม่อยู่ร่วมฟ้ากับพวกเจ้า!” ชายชรามองทั้งสองจากไปไกล พลางตะโกนคำรามด้วยโทสะ
ทว่าทั้งสองเหินห่างออกไปไกลแล้ว
ระหว่างบิน ลู่ฝานก็เข้าใจเสียที ไม่แปลกที่คราวก่อนเมื่อตนคิดมอบโอสถตอบแทนเย่หลิงซี นางถึงไม่เห็นค่าเลย