ลู่ฝานกลับถึงสำนักกระบี่เสวียนหยาง ก็รีบมุ่งหน้าไปยังลานฝึกหลังเขาเพื่อเข้าพบไท่ซ่างผู้อาวุโสทั้งสองทันที
ภายในถ้ำพำนักของลานฝึก บรรพชนจิ่งนั่งอยู่หน้าเตาหลอมขนาดมหึมา กำลังถ่ายเทเพลิงทารกเข้าไปในเตาหลอมไม่ขาดสาย ดูคล้ายกำลังหลอมสร้างของวิเศษบางอย่าง
ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแสงหลบหนีที่วูบเข้ามาจากหน้าประตู บรรพชนจิ่งเอียงศีรษะมอง เมื่อเห็นลู่ฝานกลับมา ก็รีบลุกขึ้นกล่าวว่า “ศิษย์ลู่ คราวนี้ออกท่องยุทธภพ ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่?”
เมื่อถูกถาม ลู่ฝานรีบประสานมือคารวะ “ขอบคุณบรรพชนที่เป็นห่วง แม้จะพบเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง แต่โชคดีที่แคล้วคลาดมาได้ นับว่าราบรื่นดีขอรับ”
“ตลอดสามเดือนที่เจ้าไม่อยู่ ศิษย์พี่เทียนหั่วของข้าร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข กลัวว่าเจ้าจะพบอันตรายอะไรเข้า นี่อย่างไร เมื่อสามวันก่อนก็ออกไปตามหาเจ้าแล้ว” บรรพชนจิ่งกล่าวอย่างจนใจอยู่บ้าง
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็ปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก เขากล่าวว่า “ได้รับความห่วงใยจากบรรพชนทั้งสอง ศิษย์รู้สึกละอายใจยิ่งนักขอรับ”
“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเพียงคนเดียวของสำนักกระบี่เสวียนหยาง การเอาใจใส่เจ้าให้มากหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร” บรรพชนจิ่งยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “เจ้าเพิ่งบรรลุขั้นแก่นทองได้ไม่นาน ข้าแนะนำว่าอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกอีก อย่างน้อยก็รอให้ระดับพลังมั่นคงเสียก่อน”
“ขอรับ ศิษย์กลับมาคราวนี้ก็ตั้งใจจะเข้าฌานปิดด่านสักหลายปี” ลู่ฝานพยักหน้า
“ดีมาก ยังมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งด้วย หลายวันก่อนข้าตกลงกับสำนักเชียนอิ่งเรียบร้อยแล้วว่า พวกเขายินดียกโควตาเข้าค้นหาสมบัติในถ้ำหลีหั่วให้เราในอีกสิบปีข้างหน้า”