ลู่ฝานได้ยินคำพูดของหวังจวินโหรว ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์น้อง”
แม้ปกติหวังจวินโหรวจะมีนิสัยดุดันยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก
แต่เมื่อนางอยู่ต่อหน้าลู่ฝานกลับว่าง่ายเป็นอย่างยิ่ง รีบก้มหน้าลงทันที “เจ้าค่ะ...”
ลู่ฝานหันไปทางฉีเมิ่งเยว่ พลางประสานมือเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ข้าน้อยหลี่หนิว การเดินทางมายังมณฑลเฟิ่งหมิงครั้งนี้ ข้าเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด สหายเต๋าฉีเพียงคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ ก็พอ ไม่ต้องกังวล หากศิษย์น้องทั้งสองของข้าต้องมาตายที่นี่จริง ๆ ก็เป็นเพราะฝีมือยังไม่ถึงขั้น หาใช่ความผิดของพวกท่านไม่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีเมิ่งเยว่ก็ประสานมือเล็กน้อย “ในเมื่อสหายเต๋าหลี่กล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นก็เชิญเข้ามาเถิด”
ฉีเมิ่งเยว่ผายมือเชื้อเชิญอย่างช้า ๆ ลู่ฝานกับหวังจวินโหรวจึงเข้าไปในกระโจม
ลู่ฝานมองแผนที่มณฑลเฟิ่งหมิงที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า แล้วถามว่า “สหายเต๋าฉี ก่อนปีศาจศพจะอาละวาดครั้งนี้ มณฑลเฟิ่งหมิงมีสิ่งผิดปกติหรือไม่ แล้วจุดที่เกิดเหตุอยู่ที่ใด”
ฉีเมิ่งเยว่ชี้ตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่มณฑลเฟิ่งหมิง “จุดที่ปีศาจศพอาละวาดขึ้นเป็นแห่งแรกอยู่ใกล้เขตที่พักอาศัย ก่อนเกิดเหตุ ข้าไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ปีศาจศพเหล่านี้ราวกับปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน”
“ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนตายพวกมันถูกสูบปราณแท้ไปจนหมดทั้งร่าง ดังนั้นหลังตายจึงยังปรารถนาปราณแท้ เพียงได้กลิ่นอายของผู้บำเพ็ญ พวกมันก็จะกรูกันเข้าหา ดูดปราณแท้จากร่างเจ้าจนหมดสิ้น”
ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย “ดูท่าจะมีคนวางค่ายกลใหญ่บางอย่างไว้ใกล้เขตที่พักอาศัยล่วงหน้า หากต้องการสืบให้กระจ่าง ก็จำเป็นต้องเข้าไปตรวจดูในเขตที่พักอาศัยด้วยตนเอง”