เรือเหาะลอยเอื่อยเฉื่อยไปข้างหน้า ลู่ฝานไม่ได้เร่งความเร็ว เขาหันไปมองฉื่อเหมยซึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ภายในเรือ
เวลานี้ลู่ฝานใคร่รู้อย่างยิ่งว่าฉื่อเหมยได้วิชาผนึกวิญญาณในแก่นศพมาจากที่ใด
วิชายืดอายุส่วนใหญ่มักมีผลข้างเคียงร้ายแรง อย่างเช่นวิชาผนึกปฐมกำเนิดที่บรรพชนเทียนหั่วใช้ สามารถยืดอายุขัยได้ถึง 40 ปี
ทว่าต้องแลกด้วยราคาที่สูงลิ่ว หากไม่อาจทะลวงขั้นได้ในช่วงเวลานั้น ก็จะต้องสูญสลายไปทั้งร่าง
แต่วิชาผนึกวิญญาณในแก่นศพของฉื่อเหมยกลับยืดอายุขัยได้ถึง 100 ปี อีกทั้งยังเข้าสู่วัฏสงสารได้ตามปกติด้วยหรือ?
เรื่องนี้ช่างน่าหวาดหวั่นนัก ลู่ฝานจึงใคร่รู้อย่างยิ่ง
“ท่านปรมาจารย์ ขอข้าดูวิชาผนึกวิญญาณในแก่นศพของท่านได้หรือไม่?” จู่ ๆ ลู่ฝานก็เอ่ยขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉื่อเหมยดูคล้ายไม่อยากนำมันออกมา เขาจึงกล่าวว่า “สหายเต๋าลู่ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ย่อมไม่มีทางต้องใช้วิชาผนึกวิญญาณในแก่นศพนี้ ไม่ต้องดูหรอก”
พอได้ยินดังนั้น ลู่ฝานก็เข้าใจในทันที ดูท่าวิชานี้จะมีปัญหาจริง ๆ!
“พูดมาตามตรงเถิด วิชานี้มีข้อเสียอย่างไร เป็นไปไม่ได้ที่จะยืดอายุขัยให้ท่าน 100 ปีโดยไม่มีสิ่งใดต้องแลกเปลี่ยนกระมัง?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม
เมื่อรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ ปรมาจารย์ฉื่อเหมยก็ถอนใจ “เฮ้อ ไม่มีสิ่งใดปิดบังสหายเต๋าลู่ได้เลย ข้าจะบอกตามจริง เมื่อใช้วิชาผนึกวิญญาณในแก่นศพแล้ว ทุกระยะเวลาหนึ่งจะต้องกลืนกินวิญญาณของปุถุชนหนึ่งคน เพื่อรักษาสติเอาไว้ มิฉะนั้นก็จะกลายเป็นปีศาจศพเสวียนหลิงตนต่อไป”
คำพูดของฉื่อเหมยทำให้ลู่ฝานตกตะลึงไม่น้อย นั่นมิเท่ากับตกสู่วิถีมารหรอกหรือ?