หลังเก็บถุงเก็บของของชายชราและผู้บำเพ็ญหัวโล้นแล้ว ลู่ฝานก็กลับมายังลานกว้าง ก่อนสะบัดมือโยนถุงเก็บของลงบนโต๊ะหินในศาลา
ส่วนศพของพวกเขา ลู่ฝานไม่ได้จัดการทำลายหลักฐานเช่นที่เคยทำ แม้แต่รอยเลือดก็ยังคร้านจะเก็บกวาด การทำเช่นนี้อาจช่วยข่มขวัญผู้บำเพ็ญคนอื่นที่คิดจะฉวยโอกาสได้บ้าง
ทว่าแม้ลู่ฝานจะคิดไว้ดีแล้ว แต่แรงเย้ายวนจากการที่เย่หลิงซีบรรลุขั้นแก่นทองนั้นมากเกินไป
เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งวันหลังจากสังหารผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานสองคน ก็มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานอีกสามคนดมกลิ่นตามมาถึง
ผู้นำเป็นบัณฑิตหน้าขาวในขอบเขตแก่นปลอม มือถือขลุ่ยยาว ข้างกายมีศิษย์หญิงขั้นสร้างฐานขั้นต้นสองคนติดตามมา
หลังเหาะพุ่งมาถึง บัณฑิตหน้าขาวก็หยุดอยู่เหนือค่ายกล ทั้งยังสังเกตเห็นศพผู้บำเพ็ญหัวโล้นที่ตายอย่างอนาถบนพื้น รวมถึงกองเศษแขนขาขนาดใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
“ถึงกับมีผู้บำเพ็ญตายไปสองคนหรือ? สำนักหุบเขาหลิงเกิดเรื่องอันใดขึ้น ถึงกับเสื่อมถอยมาถึงเพียงนี้ ยังมีผู้บำเพ็ญบรรลุขั้นแก่นทองอีกหรือ?” บัณฑิตหน้าขาวดูเหมือนจะข้องใจเช่นเดียวกับชายชราก่อนหน้า จึงพึมพำออกมา
แต่ก่อนที่เขาจะทันคิดให้ถี่ถ้วน เสียงของลู่ฝานก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สหายเต๋า อย่าได้คิดทำเรื่องไม่สมควรอีกเลย ข้าไม่อยากสร้างบาปจากการฆ่าฟันเพิ่ม พวกท่านถอยไปเสียแต่โดยดี เป็นอย่างไร?”
เมื่อเสียงของลู่ฝานดังขึ้น บัณฑิตหน้าขาวก็มองเห็นลู่ฝานซึ่งนั่งอยู่ในศาลาไกลออกไปได้อย่างแม่นยำ
บัณฑิตหน้าขาวยิ้มบาง ๆ แล้วประสานมือกล่าวว่า “สหายเต๋าเข้าใจผิดแล้ว พวกข้าสามคนผ่านมาทางนี้ เห็นพลังวิญญาณเคลื่อนไหว จึงคิดว่ามีสมบัติล้ำค่าฟ้าดินถือกำเนิดขึ้น ถึงได้มาตรวจสอบสักหน่อย ไม่ทราบว่ามีสหายเต๋ากำลังบรรลุขั้นแก่นทองอยู่ที่นี่ ขออย่าได้ถือสา”