ลู่ฝานยืนอยู่ข้างเตาหลอมขนาดมหึมา กอดอกพลางลูบคาง ก่อนจะนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
เห็นลู่ฝานไม่เอ่ยวาจา อี้เยว่หยิงจึงกล่าวต่อว่า “สหายเต๋า เตาหลอมนี้ยังพอประคองไว้ได้ เจ้าไม่ต้องกังวล เพียงร่วมมือกับข้าซ่อมค่ายกลรวบรวมวิญญาณให้เรียบร้อยก็พอ”
“หรือว่าหอการค้าตระกูลไห่ไม่มีนักผนึกกระบวนค่ายกลคนอื่นที่ซ่อมได้?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม
คำถามย้อนกลับประโยคนี้ทำให้อี้เยว่หยิงชะงักไป ตามหลักแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองช่วงปลายอย่างนางมาขอให้ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานช่วงปลายอย่างเขาช่วยทำเรื่องหนึ่ง อีกฝ่ายก็ควรให้ความร่วมมือด้วยความนอบน้อม
ทว่าท่าทีของลู่ฝานในยามนี้กลับดูไม่เหมือนผู้น้อยสักนิด ราวกับกำลังสนทนากับนางอย่างเท่าเทียมกัน ทั้งยังดูไม่ค่อยเต็มใจช่วยเหลือ
ลู่ฝานเองก็สังเกตเห็นอี้เยว่หยิงขมวดคิ้วงาม จึงตระหนักว่าท่าทีของตนอาจดูไม่เหมือนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเท่าใดนัก
“ผู้อาวุโสอี้ โปรดอย่าถือโทษ ข้าเพียงกังวลว่ากำลังความสามารถไม่เพียงพอ หากซ่อมไม่ได้แล้วจะทำให้เรื่องใหญ่เสียหาย” ลู่ฝานรีบประสานมือกล่าว
อี้เยว่หยิงยกมือขึ้นเล็กน้อย “นักผนึกกระบวนค่ายกลของหอการค้าตระกูลไห่ก็จนปัญญาจะซ่อมเช่นกัน ตลอดสามวันที่ผ่านมา ข้าตามหานักผนึกกระบวนค่ายกลอีกเจ็ดแปดคน แต่ก็ไม่มีใครซ่อมได้เหมือนกัน ทว่าข้าเห็นในห้องของสหายเต๋าจัดวางค่ายกลรวมปราณอย่างง่ายไว้ คิดว่าเจ้าคงเชี่ยวชาญวิถีนี้ยิ่งกว่า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย ดูท่าบนเรือเหาะลำนี้จะมีนักผนึกกระบวนค่ายกลอยู่มากกว่าตน เพียงแต่ฝีมือของคนส่วนใหญ่ธรรมดาสามัญ