หัตถ์มารใหญ่แหวกนภาที่ลู่ฝานฟาดออกมาในครั้งนี้มีอานุภาพทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว ต่อให้เป็นจ้าวสวินซึ่งอยู่จุดสูงสุดของขั้นแก่นทองระยะกลาง ก็ยังต้านทานไม่ได้แม้แต่น้อย
เกราะวิเศษป้องกันกายที่จ้าวสวินสวมอยู่ยังถูกฝ่ามือตบจนแหลกละเอียดคาที่!
เคราะห์ดีที่เกราะวิเศษชิ้นนั้นปกป้องนายเหนือหัวก่อนจะแตกสลาย จ้าวสวินจึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
เย่หลิงซีซึ่งยืนอยู่ไกลออกไป แม้จะเคยเห็นอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของฝ่ามือมารนี้จากลู่ฝานมาแล้ว แต่เมื่อได้เห็นอีกครั้ง นางก็ยังอดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้!
“แซ่ลู่! เจ้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะแน่ ตกลงโผล่มาจากที่ใดกัน!” เวลานี้เลือดไหลจากมุมปากของจ้าวสวิน เห็นได้ชัดว่าเขาเดือดดาลจนแทบคลั่ง
“ข้าจะเป็นผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะหรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า?” ลู่ฝานยืนอยู่เบื้องบน มองลงมาอย่างสงบนิ่งพลางกล่าว
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของสือเฟิงเทียน ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืน และบรรพชนจิ่งอย่างชัดเจน
“อย่างไรเล่า? สำนักกระบี่เสวียนหยางของเจ้าไม่ใช่ยกตนว่าเป็นสำนักฝ่ายธรรมะอันเที่ยงธรรมหรือ เหตุใดถึงหันมาฝึกวิชามารเสียแล้ว?” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนจ้องบรรพชนจิ่งพลางเอ่ย
“ขอเพียงชนะ จะฝึกวิชาฝ่ายธรรมะหรือวิชามารแล้วอย่างไร? ใครบอกว่าฝึกวิชามารแล้วต้องเป็นมาร? มารอยู่ที่คน ไม่ได้อยู่ที่วิชา” บรรพชนจิ่งโต้กลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาไม่สนใจว่าลู่ฝานใช้วิธีใด ขอเพียงชนะก็พอ
คำพูดของบรรพชนจิ่งทำให้มุมปากของปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนกระตุกอย่างอดไม่ได้ ในใจเริ่มหวาดระแวงลู่ฝาน อัจฉริยะขั้นแก่นทองหน้าใหม่ผู้นี้อยู่หลายส่วน หากภายหน้าก่อกำเนิดทารกได้ มิใช่ทะยานขึ้นฟ้าเลยหรือ? แน่นอนว่าปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนไม่รู้เรื่องรากวิญญาณของลู่ฝาน หากรู้เข้า เกรงว่าคงไม่กังวลเช่นนี้