บทที่ 195 สำแดงวิถีมารต่อหน้าผู้คน!
ทั้งสองต่อสู้พัวพันกันกลางอากาศหลายสิบกระบวนท่า ลู่ฝานยังคงแตะต้องจ้าวสวินไม่ได้ แม้ขอบเขตสายฟ้าของกระบี่อัสนีหยางจะกว้างใหญ่ แต่ก็ยังเร็วไม่เท่าวิชาร่างอันพิสดารนั้น
“ข้านึกว่าสหายเต๋าจ้าวเป็นแค่พวกดีแต่โยนสมบัติออกมาต่อสู้ ที่แท้ฝีมือสู้ประชิดก็ไม่เลวเลยนี่” ลู่ฝานใช้กระบี่บีบจ้าวสวินให้ถอย ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวสวินก็เผยแววดูแคลนบนใบหน้า “หึ! เจ้านึกว่าตำแหน่งนายน้อยแห่งสำนักเสวียนหมิงของข้าได้มาเพราะฟ้าประทานหรือไร!”
กล่าวจบ จ้าวสวินก็ชูกระบี่พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง อาศัยวิชาร่างพร่าเลือนนั้นคอยหยั่งเชิงรอบกายลู่ฝาน ส่วนลู่ฝานทำได้เพียงใช้กระบี่อัสนีหยางปลดปล่อยสายฟ้าเป็นวงกว้างเพื่อสกัดวิชาร่างของจ้าวสวิน ทว่าทำเช่นนี้ก็มีแต่จะสิ้นเปลืองพลังมากขึ้น
“ข้าจะคอยดูว่าเจ้ามีปราณให้ผลาญได้อีกเท่าใด!” ระหว่างที่ร่างจ้าวสวินวูบไหว เขายังปล่อยปราณกระบี่ออกมารบกวนลู่ฝานไม่ขาด วิธีต่อสู้เช่นนี้ช่างรับมือยากยิ่ง
เย่หลิงซีซึ่งเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ไกลออกไปก็มีสีหน้าเคร่งเครียด แม้พลังแท้จริงของลู่ฝานจะไม่ได้ด้อยกว่าจ้าวสวินผู้มีพลังถึงจุดสูงสุดของขั้นแก่นทองระยะกลางแม้แต่น้อย แต่ติดตรงที่วิชาลับด้านการเคลื่อนไหวของจ้าวสวินร้ายกาจเกินไป ดูแล้วราวกับลู่ฝานถูกอีกฝ่ายปั่นหัวจนวุ่นวาย
“นี่คงเป็นวิชาสืบทอดลับของสำนักเสวียนหมิง วิชาก้าวมังกรเร้นกายกระมัง?” สือเฟิงเทียนมองปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืน พลางถามเสียงเรียบ
“ถูกต้อง จ้าวสวินเป็นอัจฉริยะคนแรกในรอบหลายพันปีของสำนักเสวียนหมิงที่ฝึกวิชาก้าวมังกรเร้นกายจนถึงขั้นที่สี่ได้ตั้งแต่ยังอยู่ในขั้นแก่นทอง อาศัยวิชาร่างลับนี้แล้ว ผู้ใดที่ต่ำกว่าขั้นปฐมกำเนิดย่อมไม่มีใครเทียบได้!” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนกล่าวชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง