ในยามที่หวังจวินโหรวและคนอื่น ๆ กำลังต่อสู้อย่างยากลำบาก บรรพชนเจียงกับผู้อาวุโสชุดม่วงก็มาถึงบริเวณนอกสนามรบก่อนแล้ว จากนั้นไม่นาน ผู้อาวุโสชุดขาวอีกคนก็ตามมาสมทบ รวมเป็นผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะแรก 3 คน ทั้งหมดลอยอยู่ด้านนอกค่ายกลใหญ่
「นี่คือ... ยันต์กรงฟ้าขั้นเจ็ดกึ่งสมบูรณ์หรือ」ผู้อาวุโสชุดม่วงมองปราดเดียวก็จำแผ่นยันต์นั้นได้
「พันธมิตรหมื่นมารบัดซบ! พวกมันซ่อนผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไว้ที่นี่มากมายถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!」ผู้อาวุโสชุดขาวเหลือบมอง พลางมีสีหน้าเขียวคล้ำไม่แพ้กัน
「สหายเต๋าทั้งสอง ศิษย์ก้นกุฏิของพวกเราล้วนอยู่ข้างใน หากไม่ทำลายยันต์กรงฟ้านี้ พวกเขาต้องตายแน่!」สิ้นเสียงบรรพชนเจียง สองมือก็ประสานมุทราทันที ก่อนจะมีค่ายกลแปดทิศปรากฏขึ้นเบื้องหลัง!
ตูม!
ชั่วพริบตาต่อมา ค่ายกลหมุนวน ปะทุคลื่นพลังวิญญาณซัดกระแทกค่ายกลกรงฟ้าอย่างรุนแรง
ทว่าต่อให้ค่ายกลกรงฟ้ารับการโจมตีเต็มกำลังจากผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะแรกขั้นสูงสุด ก็เพียงสั่นไหวเล็กน้อยเท่านั้น ยังคงแข็งแกร่งจนไม่อาจทำลายได้
「ไอ้พวกสารเลวนี่! อย่าให้ข้าทำลายค่ายกลได้ก็แล้วกัน มิฉะนั้น พวกโจรถ่อยวิถีมารเหล่านี้อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้สักคน คอยดูเถอะว่าข้าจะไม่รีดเอ็นถลกหนัง แล้วบดกระดูกพวกมันเป็นเถ้าธุลีหรือไม่!」
ผู้อาวุโสชุดม่วงเดือดดาลจนแทบคลั่ง เขายกมือขึ้นสร้างหงส์เพลิงตัวหนึ่งจากพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ ก่อนจะพ่นเปลวเพลิงร้อนระอุใส่ค่ายกลกรงฟ้าอย่างต่อเนื่อง
ส่วนผู้อาวุโสชุดขาวหยิบธงอสนีขึ้นมา โบกสะบัดเรียกอสนีบาตเกรียงไกรให้ผ่าฟาดค่ายกลไม่หยุดหย่อน!
ทว่าผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดทั้งสามระดมโจมตีต่อเนื่องกัน ก็ยังไม่อาจทำให้ค่ายกลสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย
ในเวลานี้เอง มู่หยวนโจวเห็นผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดทั้งสามเริ่มทำลายค่ายกลจากระยะไกล จึงค่อย ๆ เดินเข้ามาแล้วกล่าวว่า 「ผู้อาวุโสทั้งสาม เลิกเปลืองแรงเถิด หากไม่มีเวลาสองสามชั่วยาม ค่ายกลนี้ย่อมไม่มีทางถูกทำลายได้ ถึงตอนนั้น ศิษย์ของพวกท่านอาจต้องตายด้วยน้ำมือข้าผู้น้อยเสียแล้ว」