เหตุการณ์พลิกผันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ฟู่ชิงกับเยว่เหยาซึ่งกำลังเตรียมพร้อมอยู่ข้าง ๆ ชะงักงันไปพร้อมกัน
ส่วนฉื่อเหมยที่กำลังชั่งใจว่าจะจากไปดีหรือไม่ กลับตกตะลึงจนตาค้างเพราะแรงกดดันอันน่าสะพรึงของขั้นแก่นทองคำ
ทั้งสามเห็นจื่อเยวียนพุ่งออกมาจากถุงเก็บของของลู่ฝานอย่างชัดเจน นางต้องเป็นหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำอย่างแน่นอน เพราะถุงเก็บของไม่อาจซ่อนผู้บำเพ็ญที่มีชีวิตไว้ได้
เมื่อจื่อเยวียนพุ่งออกมา สีหน้าของกู่เฉินพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบยกกระบี่ยักษ์ลายมังกรขึ้นต้าน!
ฟึ่บ...
วินาทีถัดมา กระบี่ยักษ์ลายมังกรยังไม่ทันได้สะสมพลัง จื่อเยวียนก็ฉวยชิงไปเสียแล้ว!
จื่อเยวียนจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว อีกทั้งยังเป็นหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำ กู่เฉินจะป้องกันนางได้อย่างไร
“บัดซบ!” กู่เฉินมองกระบี่ยักษ์ที่ถูกแย่งไป ใบหน้าพลันเผยความตื่นตระหนก
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง จื่อเยวียนก็ยกกำปั้นพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของกู่เฉิน
หึ่ง!
วินาทีถัดมา กระจกแปดสมบัติก็ปกป้องเจ้าของโดยอัตโนมัติ พลันลอยมาขวางหน้าอกกู่เฉิน
เคร้ง!
หมัดของจื่อเยวียนกระแทกลงบนกระจกแปดสมบัติ แสงเรืองรองแผ่กระจายออกมาทันที แรงปะทะส่งกู่เฉินร่วงลงไปเบื้องล่าง
โครม!
เสียงทึบดังขึ้น กู่เฉินล้มหน้าคะมำ ส่วนกระจกแปดสมบัติก็ร่วงลงไปจนควบคุมไม่ได้ ก่อนที่กู่เฉินจะทันขยับมือร่ายเคล็ดเรียกกระจกกลับ จื่อเยวียนก็ประชิดตัวเข้ามาอีกครั้ง
“สหายเต๋า โปรดใจเย็นก่อน!” กู่เฉินขวัญหนีดีฝ่อ รีบร้องขึ้น
พลั่ก!
วินาทีถัดมา ขายาวเรียวขาวผ่องดุจหยกของจื่อเยวียนก็เตะเข้าที่อกกู่เฉิน!
การโจมตีครั้งนี้หนักหน่วงรุนแรง กู่เฉินกระอักเลือดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างปลิวกระเด็นไปชนต้นไม้หักโค่นกว่าสิบต้น ก่อนจะฝืนหยุดร่างไว้ได้!
“สหายเต๋า! หากเจ้าสังหารข้า สำนักกระบี่ของข้าไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่!” กู่เฉินร้อนรนจนต้องยกผู้หนุนหลังมาอ้าง